Сари беморгар он чашми дил озор надошт

سر بیمار گر آن چشم دل آزار نداشت

Бар сар ҳар гузарии ин ҳама бемор надошт

بر سر هر گذری این همه بیمار نداشت

Нозами он турра ки бо ин ҳамаи бори дили халқ

نازم آن طره که با این همه بار دل خلق

Саргаронии зи гарони бории ин бор надошт

سرگرانی ز گران باری این بار نداشت

Корам аз ҳеҷ тараф танг намешуд дар ишқ

کارم از هیچ طرف تنگ نمی‌شد در عشق

Агар он танги даҳон бо дили ман кор надошт

اگر آن تنگ دهان با دل من کار نداشت

Бар касе хоҷаи мо аз сар раҳмат нагузашт

بر کسی خواجه ما از سر رحمت نگذشت

Ки нашуд банда ӯ аз дил ва иқрор надошт

که نشد بندهٔ او از دل و اقرار نداشت

Рӯзи равшан касе он сунбули шаб ранг надид

روز روشن کسی آن سنبل شب رنگ ندید

Ки парешони дилаши оҳанги шаб тор надошт

که پریشان دلش آهنگ شب تار نداشت

Толиби васлӣ агар бо ғами ҳиҷрон хуш бош

طالب وصلی اگر با غم هجران خوش باش

Гул наме гашти азизи ин ҳамагар хор надошт

گل نمی‌گشت عزیز این همه گر خار نداشت

Шоҳидии кишт ба як ҷилваи қомати мо ро

شاهدی کشت به یک جلوهٔ قامت ما را

Ки қиёмат шуд ва аз кори худ инкор надошт

که قیامت شد و از کار خود انکار نداشت

Ҳама гӯйанд ки аз ҷон чаҳ таматтуъи барадӣ

همه گویند که از جان چه تمتع بردی

Чаҳ таматтуъи з матоъӣаст ки бозор надошт

چه تمتع ز متاعی است که بازار نداشت

Нақди ҷон дар ивази бӯса батон нагирифтанд

نقد جان در عوض بوسه بتان نگرفتند

Гавҳарӣ дошт фурӯғӣ ки харидор надошт

گوهری داشت فروغی که خریدار نداشت