Чанде аз савмиъа дар дайри Муғон бояд рафт

چندی از صومعه در دیر مغان باید رفت

Қадамӣ чанд паии мғбчгон бояд рафт

قدمی چند پی مغبچگان باید رفت

Нақди ҷонро ба сари кӯй батон бояд дод

نقد جان را به سر کوی بتان باید داد

Поки шӯи пок ки дар олами ҷон бояд рафт

پاک شو پاک که در عالم جان باید رفت

Айш кун айш ки даврони бақо чизе нест

عیش کن عیش که دوران بقا چیزی نیست

Бодаи хури бода ки дар хоби гарон бояд рафт

باده خور باده که در خواب گران باید رفت

Май зи мино ба қадаҳи резу з ъушрат магзар

می ز مینا به قدح ریز و ز عشرت مگذر

Ки ба ҳасрати зи ҷаҳони гузарон бояд рафт

که به حسرت ز جهان گذران باید رفت

Мижау абрӯӣ ӯ дидам ва бо дил гуфтам

مژه و ابروی او دیدم و با دل گفتم

Ки ба ҷон аз паии он тиру камон бояд рафт

که به جان از پی آن تیر و کمان باید رفت

Ҷӯии хӯн аз мижа ам карда равони дил яъне

جوی خون از مژه‌ام کرده روان دل یعنی

Ки ба ҷўлонгаҳи он сарви равон бояд рафт

که به جولانگه آن سرو روان باید رفت

Аз ғам рӯй ту бесабру сукӯн бояд рафт

از غم روی تو بی صبر و سکون باید رفت

Вази сари кӯии ту беному нишон бояд рафт

وز سر کوی تو بی نام و نشان باید رفت

Гар ба ҳасрат надаҳум ҷони гиромӣ чаҳ кунам

گر به حسرت ندهم جان گرامی چه کنم

Каз сари роҳи ту ҳасрати нигарон бояд рафт

کز سر راه تو حسرت نگران باید رفت

Хати сабз аз рухи зебои ту сар зад афсӯс

خط سبز از رخ زیبای تو سر زد افسوس

Ки аз ин боғ ба сад оҳу фиғон бояд рафт

که از این باغ به صد آه و فغان باید رفت

Ҳасратами сӯхти замонӣ ки фурӯғӣ ме гуфт

حسرتم سوخت زمانی که فروغی می‌گفت

Каз дарат бо мижа ашк фишон бояд рафт

کز درت با مژهٔ اشک فشان باید رفت