Мефишон ҷаъди анбари фоми худ ро

میفشان جعد عنبر فام خود را

Бибин дилҳои бе ороми худ ро

ببین دلهای بی آرام خود را

Супурдами ҷон ва бӯседам даҳонат

سپردم جان و بوسیدم دهانت

Ба ҳеҷ охир гирифтам коми худ ро

به هیچ آخر گرفتم کام خود را

Ба дашномии тавон олӯда кардан

به دشنامی توان آلوده کردن

Лаби ширини дарди ошоми худ ро

لب شیرین درد آشام خود را

Дилам дар аҳди он зулфу биногваш

دلم در عهد آن زلف و بناگوش

Муборак дид субҳу шоми худ ро

مبارک دید صبح و شام خود را

Дар оғози муҳаббати куштаи гаштам

در آغاز محبت کشته گشتم

Бинозам бахти неки анҷоми худ ро

بنازم بخت نیک انجام خود را

Забон аз панди ман эй хоҷа бар банд

زبان از پند من ای خواجه بر بند

Ки бастами гӯши истифҳоми худ ро

که بستم گوش استفهام خود را

зи савдои сари зулфи расояш

ز سودای سر زلف رسایش

Бадал кардам ба куфри исломи худ ро

بدل کردم به کفر اسلام خود را

Ман он рӯзӣ ки дили бастам ба зулфаш

من آن روزی که دل بستم به زلفش

Парешони хостами айёми худ ро

پریشان خواستم ایام خود را

Ба ишқ аз ман мҷуи ному нишоне

به عشق از من مجو نام و نشانی

Ки гум кардам нишону номи худ ро

که گم کردم نشان و نام خود را

Фурӯғии сӯхтам аммо накардам

فروغی سوختم اما نکردم

зи сари беруни хаёли хоми худ ро

ز سر بیرون خیال خام خود را