Дил ба абрӯии ту эй тозаи ҷавон бояд дод

دل به ابروی تو ای تازه جوان باید داد

Бӯса бар теғи ту бояд заду ҷон бояд дод

بوسه بر تیغ تو باید زد و جان باید داد

Шамае аз хати сабзи ту баён бояд кард

شمه‌ای از خط سبز تو بیان باید کرد

Гӯшмолӣ ба ҳамаи сбзхтон бояд дод

گوشمالی به همه سبزخطان باید داد

ё набояд хами абрӯии ту шамшер кашад

یا نباید خم ابروی تو شمشیر کشد

ё ба ёрони ҳамаи сари хати амон бояд дод

یا به یاران همه سر خط امان باید داد

Ба ҳавои даҳанати нақди равон бояд бохт

به هوای دهنت نقد روان باید باخت

Дар баҳоии суханати ҷони ҷаҳон бояд дод

در بهای سخنت جان جهان باید داد

Чашми бемори ту бо зулф парешон ме гуфт

چشم بیمار تو با زلف پریشان می‌گفت

Ки ба ошуфтаи дилони тоб ва тавон бояд дод

که به آشفته دلان تاب و توان باید داد

Хӯни мардуми ҳамагар чашми ту резад шояд

خون مردم همه گر چشم تو ریزد شاید

Дар кафи мард чаро тиру камон бояд дод

در کف مرد چرا تیر و کمان باید داد

Гар намудем ба ҳама рӯй туро маъзӯрам

گر نمودم به همه روی تو را معذورم

Қибларо бар ҳамаи халқи нишон бояд дод

قبله را بر همهٔ خلق نشان باید داد

Ба зиёни кории ушшоқ агар хурсандӣ

به زیان کاری عشاق اگر خرسندی

Ҳар чаҳ доранд саросар ба зиён бояд дод

هر چه دارند سراسر به زیان باید داد

Панҷа дар чанбари он зулфи дўто бояд зад

پنجه در چنبر آن زلف دوتا باید زد

Такя бар ҳалқаи он мӯии миён бояд дод

تکیه بر حلقهٔ آن موی‌میان باید داد

Ҳамаи ҷо дида бидон чоҳи зқн бояд дӯхт

همه جا دیده بدان چاه ذقن باید دوخت

Ҳамаи дами бӯса бар он кунҷи даҳон бояд дод

همه دم بوسه بر آن کنج دهان باید داد

Охир эй соқии гули чеҳраи фурӯғиро чанд

آخر ای ساقی گل‌چهره فروغی را چند

Май зи хӯни мижау лаъл батон бояд дод

می ز خون مژه و لعل بتان باید داد