Рӯзӣ ки худои коми дили танг дилон дод

روزی که خدا کام دل تنگ دلان داد

Коми дили танги ман аз он танг даҳон дод

کام دل تنگ من از آن تنگ‌دهان داد

Гуфтам ки маро аз даҳанат ҳеҷ надоданд

گفتم که مرا از دهنت هیچ ندادند

Хандид ки аз ҳеҷ киро баҳра тавон дод

خندید که از هیچ که را بهره توان داد

Хуррами дили мастӣ ки гуҳи бодаи парастӣ

خرم دل مستی که گه باده‌پرستی

Бо шоҳиди мақсӯд чунин гуфт ва чунон дод

با شاهد مقصود چنین گفت و چنان داد

Алмнаҳи ллаҳ ки сабк бор нишастам

المنة لله که سبک‌بار نشستم

То соқӣ май хона ба ман ратл гарон дод

تا ساقی می‌خانه به من رطل گران داد

Чун қамарӣ аз ин рашк нанолад ба чаман ҳо

چون قمری از این رشک ننالد به چمن ها

Кин ашки равонро ба ман он сарв равон дод

کاین اشک روان را به من آن سرو روان داد

Савдои ниёзи ману нози ту маҳол аст

سودای نیاز من و ناز تو محال است

Натавон ба ҳам омезиши пайдо ва ниҳон дод

نتوان به هم آمیزش پیدا و نهان داد

Дар роҳи талаби ҷони азизам ба лаб омад

در راه طلب جان عزیزم به لب آمد

Хуши он ки муқӣм дар ҷонон шуд ва ҷон дод

خوش آن که مقیم در جانان شد و جان داد

Гар эминам аз фитнаи даврон аҷабӣ нест

گر ایمنم از فتنهٔ دوران عجبی نیست

Зеро ки ба ман чашми ту сари хат амон дод

زیرا که به من چشم تو سر خط امان داد

Охири хами абрӯии ту хӯни ҳамаро рехт

آخر خم ابروی تو خون همه را ریخت

Фарёди зи дастӣ ки ба дасти ту камон дод

فریاد ز دستی که به دست تو کمان داد

Он рӯзи малоики ҳама дар саҷда фитоданд

آن روز ملائک همه در سجده فتادند

Каз пардаи рахтро малики алърш нишон дод

کز پرده رخت را ملک العرش نشان داد

Ҳар исми муаззам ки худо дошт фурӯғӣ

هر اسم معظم که خدا داشت فروغی

Дар хотами ангушти сулаймон замон дод

در خاتم انگشت سلیمان زمان داد

Фахри ҳамаи шоҳони аҷами носрдини шоҳ

فخر همه شاهان عجم ناصردین شاه

Каз рӯй карам дод дили аҳл ҷаҳон дод

کز روی کرم داد دل اهل جهان داد