Фархундаи шикорӣ ки зи пайкон ту уфтад

فرخنده شکاری که ز پیکان تو افتد

Дар хӯни худ аз ҷунбиши мижгон ту уфтад

در خون خود از جنبش مژگان تو افتد

Донад ки чаро чок задам ҷайби сабурӣ

داند که چرا چاک زدم جیب صبوری

Ҳар дида ки бар чоки гиребон ту уфтад

هر دیده که بر چاک گریبان تو افتد

Мурғи дилам аз сина кунад қасд паридан

مرغ دلم از سینه کند قصد پریدن

Мурғии зи қафас чун ба гулистон ту уфтад

مرغی ز قفس چون به گلستان تو افتد

Ҳар тан ки шавад бо хабар аз файзи шаҳодат

هر تن که شود با خبر از فیض شهادت

Хоҳад ки сараш бар сари майдон ту уфтад

خواهد که سرش بر سر میدان تو افتد

Хӯн гиря кунад ғунча ба домони гулистон

خون گریه کند غنچه به دامان گلستان

Ҳар гуҳ ки ба ёди лаби хандон ту уфтад

هر گه که به یاد لب خندان تو افتد

То дид занхдону сари зулфи ту , дил гуфт

تا دید زنخدان و سر زلف تو، دل گفت

Нозами сари гӯйӣ ки ба чавгон ту уфтад

نازم سر گویی که به چوگان تو افتد

Маҷмӯ нагардад дили сайдӣ ки ҳамаи умр

مجموع نگردد دل صیدی که همه عمر

Дарбанди сари зулфи парешон ту уфтад

دربند سر زلف پریشان تو افتد

Бар субҳ биногваш манеҳ турраи шаби ранг

بر صبح بناگوش منه طرهٔ شب رنگ

Бигзор фурӯғӣ ба шабистон ту уфтад

بگذار فروغی به شبستان تو افتد

Бар пой шавад рӯзи ҷазои маҳшари дигар

بر پای شود روز جزا محشر دیگر

Чун чашми малоик ба шаҳидон ту уфтад

چون چشم ملائک به شهیدان تو افتد

Манзил макун эй ма ба дили гарми фурӯғӣ

منزل مکن ای مه به دل گرم فروغی

Май тарсам аз ин шуъла ки бар ҷон ту уфтад

می‌ترسم از این شعله که بر جان تو افتد