То хайли ғамаш дар дили ношод ман омад

تا خیل غمش در دل ناشاد من آمد

Ҳар ҷо ки дилӣ буд ба имдод ман омад

هر جا که دلی بود به امداد من آمد

Савдои сари зулфи кмндоФкни соқӣ

سودای سر زلف کمندافکن ساقی

Силӣаст ки дар кандан бунёд ман омад

سیلی است که در کندن بنیاد من آمد

Ҳар сайл ки бархест зи кҳсори муҳаббат

هر سیل که برخاست ز کهسار محبت

Аввал ба дар хонаи обод ман омад

اول به در خانهٔ آباد من آمد

Ҳар ҷо ки баён кард касе қиссаи Юсуф

هر جا که بیان کرد کسی قصهٔ یوسف

Ҳоли дил гум гашта худ ёд ман омад

حال دل گم گشته خود یاد من آمد

Ҳар шаб ки фалак зон ма бемеҳр сухан гуфт

هر شب که فلک زان مه بی مهر سخن گفت

Як шаҳр ба фарёди зи фарёд ман омад

یک شهر به فریاد ز فریاد من آمد

Зулфаш ба адам гар кашадам ҳеҷ ғамӣ нест

زلفش به عدم گر کشدم هیچ غمی نیست

Кин силсилаи сармояи эҷод ман омад

کاین سلسله سرمایهٔ ایجاد من آمد

Аз чнгли шоҳини аҷал бок надорад

از چنگل شاهین اجل باک ندارد

Ҳар сайд ки дар панҷаи сайёд ман омад

هر صید که در پنجهٔ صیاد من آمد

Пайдост ки аз оби бақои Хизри надидаи сет

پیداست که از آب بقا خضر ندیده‌ست

Он файз ки аз ханҷари ҷаллод ман омад

آن فیض که از خنجر جلاد من آمد

Фарёд ки дод аз ситамаш менатавон зад

فریاد که داد از ستمش می‌نتوان زد

Бедодгарӣ каз паии бедод ман омад

بیدادگری کز پی بیداد من آمد

Як одам оқил натавон ёфт фурӯғӣ

یک آدم عاقل نتوان یافت فروغی

Шаҳрӣ ки дар он шӯхи парии зод ман омад

شهری که در آن شوخ پری زاد من آمد