Вақти мурдани пои ниҳоди он шамъи болини маро

وقت مردن پا نهاد آن شمع بالین مرا

То ба хурсандӣ сетанд ҷони ғамгини маро

تا به خرسندی ستاند جان غمگین مرا

Дӯш бӯседам лаби шкрФшоншро ба хоб

دوش بوسیدم لب شکرفشانش را به خواب

Кош бедорӣ набӯд ин хоби ширини маро

کاش بیداری نبود این خواب شیرین مرا

Хӯни оҳӯии ҳарамро дар ҳарам хоҳанд рехт

خون آهوی حرم را در حرم خواهند ریخت

Муҳаррамони бенанд агар оҳӯии мишкӣни маро

محرمان بینند اگر آهوی مشکین مرا

Барканд аз боғи бехи Настаранро бе хилоф

برکند از باغ بیخ نسترن را بی خلاف

Гар бибинад боғбони он шохи насрини маро

گر ببیند باغبان آن شاخ نسرین مرا

Чашми бад зон тарки яғмоеи худоё давр кун

چشم بد زان ترک یغمایی خدایا دور کن

Каз нигоҳӣ кард тороҷи дилу дайни маро

کز نگاهی کرد تاراج دل و دین مرا

Маслиҳат инаст каз рӯйиши напушами чашми шавқ

مصلحت این است کز رویش نپوشم چشم شوق

Каз ҷаҳони пӯшеди чашми маслиҳати байни маро

کز جهان پوشید چشم مصلحت بین مرا

Гуфтам аз кори дили худ уқда кӣ хоҳам гушӯд

گفتم از کار دل خود عقده کی خواهم گشود

Гуфт вақте май гушойии зулфи парчини маро

گفت وقتی می‌گشایی زلف پرچین مرا

Гуфтам оё нахли умедам ба бар хоҳад расед

گفتم آیا نخل امیدم به بر خواهد رسید

Гуфт агар дар бар бигирӣ сарви симини маро

گفت اگر در بر بگیری سرو سیمین مرا

Гуфт аз хӯни фурӯғии доманӣ олӯда кун

گفتم از خون فروغی دامنی آلوده کن

Гуфт бояд бӯса зад дасти нигорин маро

گفت باید بوسه زد دست نگارین مرا