эй хандаи ту роҳзани корвони қанд

ای خنده تو راهزن کاروان قند

Мо неши ишқи хӯрдау лаъли ту нӯшханд

ما نیش عشق خورده و لعل تو نوشخند

Бархест нешикар ки зи қади ту дам занад

برخاست نیشکر که ز قد تو دم زند

Аз ҳам ҷудо ҷудо шуду бибридаи бндбнд

از هم جدا جدا شد و ببریده بندبند

Мардуми сапанд бар сар оташ ниҳанд ва ту

مردم سپند بر سر آتش نهند و تو

Оташ задӣ ба олам аз он хол чун сапанд

آتش زدی به عالم از آن خال چون سپند

Моҳӣ надидаам чу ту дар чорсўии ҳасан

ماهی ندیده‌ام چو تو در چارسوی حسن

Худройу худнамо , худорои худписанд

خودرای و خودنما، خودآرای خودپسند

Боло гирифт оҳи ман аз шамъи қади ту

بالا گرفت آه من از شمع قد تو

Чун шуълае ки аз сар оташ шавад баланд

چون شعله‌ای که از سر آتش شود بلند

Ман мӯ ба мӯи ҷароҳату ҷаъди ту машки бӯ

من مو به مو جراحت و جعد تو مشک بو

Ту сар ба сари малоҳати ман хастаи газанд

تو سر به سر ملاحت من خسته گزند

Чашм аз фироқ рӯй ту дар гиря то ба кӣ

چشم از فراق روی تو در گریه تا به کی

Дили зи иштиёқи мӯии ту дар мӯя то ба чанд

دل ز اشتیاق موی تو در مویه تا به چند

Ушшоқро кашидае аз зулфи чин ба чин

عشاق را کشیده‌ای از زلف چین به چین

Офоқро гирифтае аз хам ба хами каманд

آفاق را گرفته‌ای از خم به خم کمند

Ҷамъии асири он сари зулфин тоби дор

جمعی اسیر آن سر زلفین تاب دار

Шаҳрии шаҳиди он хами абрӯии теғи банд

شهری شهید آن خم ابروی تیغ بند

Берун намеравад ғами Лайлӣ ба ҳеҷ рӯй

بیرون نمی‌رود غم لیلی به هیچ روی

Оқил намешавад дили маҷнӯн ба ҳеҷ банд

عاقل نمی‌شود دل مجنون به هیچ بند

Бар он ду зулфи даст фурӯғӣ наме расад

بر آن دو زلف دست فروغی نمی‌رسد

Бе ҳиммати баланди худованди ҳӯшманд

بی همت بلند خداوند هوشمند