Ҳамаи шаби роҳи дилам бар хами гесуии ту буд

همه شب راه دلم بر خم گیسوی تو بود

Оҳ аз ин роҳ ки борӣктар аз мӯии ту буд

آه از این راه که باریک تر از موی تو بود

Раҳрави ишқ аз ин марҳала огоҳӣ дошт

رهرو عشق از این مرحله آگاهی داشت

Ки раҳи қофилаи дайру ҳарами сӯии ту буд

که ره قافلهٔ دیر و حرم سوی تو بود

Гар ниҳодем қадам бар сари шоҳон шояд

گر نهادیم قدم بر سر شاهان شاید

Ки сари ҳиммати мо бар сари зонуии ту буд

که سر همت ما بر سر زانوی تو بود

Пеш аз он дам ки шавад одами хокии эҷод

پیش از آن دم که شود آدم خاکی ایجاد

Бар сари мо ҳаваси хоки сари кӯии ту буд

بر سر ما هوس خاک سر کوی تو بود

Панҷаи чархи зи сари панҷаи ман оҷиз шуд

پنجهٔ چرخ ز سر پنجهٔ من عاجز شد

Ки тавоноӣам аз қӯти бозуии ту буд

که توانایی‌ام از قوت بازوی تو بود

Зон шикастам ба ҳам ойӣнаи худбинӣ ро

زان شکستم به هم آیینهٔ خودبینی را

Ки нигоҳами ҳама дар оина рӯй ту буд

که نگاهم همه در آینهٔ روی تو بود

Пери паймонаи кашони шоҳиди ман буд мудом

پیر پیمانه‌کشان شاهد من بود مدام

Ки ҳама мастем аз наргиси ҷодӯии ту буд

که همه مستیم از نرگس جادوی تو بود

То марои ишқи ту андохти з по донистам

تا مرا عشق تو انداخت ز پا دانستم

Ки қиёмат мисли аз қомати дили ҷӯии ту буд

که قیامت مثل از قامت دل‌جوی تو بود

Моҳи нави коста аз гӯшаи гардун сар зад

ماه نو کاسته از گوشهٔ گردون سر زد

Ки хиҷолат зада гӯшаи абрӯии ту буд

که خجالت‌زدهٔ گوشهٔ ابروی تو بود

Нафаси хуррами ҷбрилу дами боди Масеҳ

نفس خرم جبریل و دم باد مسیح

Ҳама аз муъҷизаи лаъли сухангӯии ту буд

همه از معجزهٔ لعل سخنگوی تو بود

Меҳрбонӣ касе аз даври фалак ҳеҷ надид

مهربانی کسی از دور فلک هیچ ندید

Зон ки ҳам сӯрат ва ҳам сират ва ҳам хуии ту буд

زان که هم صورت و هم سیرت و هم خوی تو بود

Ҳеҷ каси оби зи сарчашма мақсӯд нахурд

هیچ کس آب ز سرچشمهٔ مقصود نخورد

Магари он ташна ки ҷояш ба лаби ҷӯии ту буд

مگر آن تشنه که جایش به لب جوی تو بود

Дӯш бо моҳи фурӯзанда фурӯғӣ ме гуфт

دوش با ماه فروزنده فروغی می‌گفت

КоФтоби оятӣ аз талъати некӯии ту буд

کافتاب آیتی از طلعت نیکوی تو بود