Ҷони сипорӣ ба раҳи ғамзаи ҷонон бояд

جان سپاری به ره غمزهٔ جانان باید

Тирборони қазоро сипар аз ҷон бояд

تیرباران قضا را سپر از جان باید

Бигузар аз ҳар ду ҷаҳонгар сари ваҳдати дорӣ

بگذر از هر دو جهان گر سر وحدت داری

Домани куфр раҳо кун ?герати имон бояд

دامن کفر رها کن گرت ایمان باید

Аз парешоне агар ҷамъ нагардад ғам нест

از پریشانی اگر جمع نگردد غم نیست

Ҳар киро бӯе аз он зулфи парешон бояд

هر که را بویی از آن زلف پریشان باید

Гиря чун абри баҳорӣ чаҳ кунад гар накунад

گریه چون ابر بهاری چه کند گر نکند

Ҳар киро комӣ аз он ғунчаи хандон бояд

هر که را کامی از آن غنچهٔ خندان باید

Он ки манъи дилам аз чоки гиребон ту кард

آن که منع دلم از چاک گریبان تو کرد

Хокаши андари лабу чокаш ба гиребон бояд

خاکش اندر لب و چاکش به گریبان باید

Чашми ман қомати дили ҷӯии туро ме ҷӯяд

چشم من قامت دل‌جوی تو را می‌جوید

Зон ки бар домани ҷӯи сарви хиромон бояд

زان که بر دامن جو سرو خرامان باید

Ошиқони ҷузи даҳанат ҳеҷ нахоҳанд оре

عاشقان جز دهنت هیچ نخواهند آری

Ташнаи комони туро чашмаи ҳайвон бояд

تشنه‌کامان تو را چشمهٔ حیوان باید

Акси рухсори ту дар чашм ман афтод оре

عکس رخسار تو در چشم من افتاد آری

Шамъи афрӯхтаро рӯ ба шабистон бояд

شمع افروخته را رو به شبستان باید

Аз сари кӯии ту ҳайфаст фурӯғӣ баравад

از سر کوی تو حیف است فروغی برود

Ки гулистони туро мурғи ғзлхўон бояд

که گلستان تو را مرغ غزلخوان باید