Ба як паймона бо соқӣ чунон бастем паймон ро

به یک پیمانه با ساقی چنان بستیم پیمان را

Ки то ҳастем бишносем аз кофари мусулмон ро

که تا هستیم بشناسیم از کافر مسلمان را

Ба кӯй май фурӯашон бо ҳазорон айби хўшнўдм

به کوی می‌فروشان با هزاران عیب خوشنودم

Ки пӯшидаи сети хокаши айб ҳар олӯдаи домон ро

که پوشیده‌ست خاکش عیب هر آلوده دامان را

Такаббур бо гадоён дар майхона камтар кун

تکبر با گدایان در میخانه کمتر کن

Ки ӣнҷои мӯр бар ҳам мезанад тахти сулаймон ро

که اینجا مور بر هم می‌زند تخت سلیمان را

Ту ҳам хоҳии гиребон чок зад то домани маҳшар

تو هم خواهی گریبان چاک زد تا دامن محشر

Агар чун субҳи содиқи бинии он чоки гиребон ро

اگر چون صبح صادق بینی آن چاک گریبان را

Нахоҳад ҷамъ шуд ҳаргизи парешони ҳоли муштоқон

نخواهد جمع شد هرگز پریشان حال مشتاقان

Магар вақте ки созад ҷамъи он зулфи парешон ро

مگر وقتی که سازد جمع آن زلف پریشان را

Дилу ҷони назари бозони ҳама бар якдигари дузад

دل و جان نظر بازان همه بر یکدگر دوزد

Наад чун дар камони абрӯии ҷонони тири мижгон ро

نهد چون در کمان ابروی جانان تیر مژگان را

Куҷо хоҳад ниҳодани пои раҳмат бар сари хокам

کجا خواهد نهادن پای رحمت بر سر خاکم

Касе каз саркашии брхоки резади хӯни покон ро

کسی کز سرکشی برخاک ریزد خون پاکان را

Гар он шоҳид ки дидам ман бибинад дидаи зоҳид

گر آن شاهد که دیدم من ببیند دیدهٔ زاهد

Нахуст аз сргзорди мояи савдои ризвон ро

نخست از سرگذارد مایهٔ سودای رضوان را

Ман ар маҳбӯби худро май пурситам , дам мазан воъиз

من ار محبوب خود را می‌پرستم، دم مزن واعظ

Ки аз куфри муҳаббати авлиёи ҷустанди имон ро

که از کفر محبت اولیا جستند ایمان را

Дамӣ эй кош , соқии лаъли он зебо ҷавон гардад

دمی ای کاش ساقی، لعلِ آن زیبا جوان گردد

Ки Хизр аз бехудӣ бар хоки резади оби ҳайвон ро

که خضر از بی‌خودی بر خاک ریزد آب حیوان را

Фурӯғӣ , зон дилам дар тангнои сина танг ояд

فروغی، زان دلم در تنگنای سینه تنگ آید

Ки натавон дошт дар кунҷи қафаси мурғи гулистон ро

که نتوان داشت در کنج قفس مرغ گلستان را