Додем ба як ҷилваи рӯяти дилу дайн ро

دادیم به یک جلوهٔ رویت دل و دین را

Таслим ту кардем ҳам онро ва ҳам ин ро

تسلیم تو کردیم هم آن را و هم این را

Ман сайр нахоҳам шудан аз васли ту оре

من سیر نخواهم شدن از وصل تو آری

Лаби ташна қаноат накунад моءи муайян ро

لب تشنه قناعت نکند ماء معین را

Медид агар лаъли туро чашми сулаймон

می‌دید اگر لعل تو را چشم سلیمان

намедод дар аввали назар аз дасти нигин ро

می‌داد در اول نظر از دست نگین را

Бар хоки раҳе то нанишинӣ ҳамаи умр

بر خاک رهی تا ننشینی همهٔ عمر

Воқиф нашӯй ҳоли ман хок нишин ро

واقف نشوی حال من خاک نشین را

Бар захми дилам тоза фишонд намакии ишқ

بر زخم دلم تازه فشاند نمکی عشق

Вақте ки гушойии лаби лаъли намакин ро

وقتی که گشایی لب لعل نمکین را

Гар чини сари зулфи ту машшотаи кушояд

گر چین سر زلف تو مشاطه گشاید

Аттор ба як ҷӯ нахирад нофаи чин ро

عطار به یک جو نخرد نافهٔ چین را

Ҳар булҳавасӣ то накунад даъвии меҳрат

هر بوالهوسی تا نکند دعوی مهرت

эй кош бар ореи зкмри ханҷари кин ро

ای کاش بر آری زکمر خنجر کین را

Дар доираи тоҷи варон роҳ надорад

در دایرهٔ تاج‌وران راه ندارد

Ҳар сар ки ба пой ту насоед ҷабин ро

هر سر که به پای تو نسایید جبین را

Чун боз шавад панҷаи шоҳини муҳаббат

چون باز شود پنجهٔ شاهین محبت

Дарҳам шаканд шаҳи пари ҷбрили амин ро

درهم شکند شهپر جبریل امین را

Рӯзӣ ки кунад дӯсти қабулам ба ғуломӣ

روزی که کند دوست قبولم به غلامی

Он рӯз кунам хоҷагӣ рӯй замин ро

آن روز کنم خواجگی روی زمین را

Гар сокини он кӯй шавад ҷони фурӯғӣ

گر ساکن آن کوی شود جان فروغی

Берун кунад аз сари ҳаваси хулди барин ро

بیرون کند از سر هوس خلد برین را