На дасти он ки бар орми дил аз чаҳ зқнш

نه دست آن که بر آرم دل از چه ذقنش

На тоби он ки бипечам ба анбарин расанаш

نه تاب آن که بپیچم به عنبرین رسنش

Ба хӯни дидаи нишондаи сети гули рухии мо ро

به خون دیده نشانده‌ست گل‌رخی ما را

Ки гул нишаста ба хӯн аз латофати баданаш

که گل نشسته به خون از لطافت بدنش

Бутии дарида ба тани ҷомаи сабурии ман

بتی دریده به تن جامهٔ صبوری من

Ки сар ба сари ҳама ҷонаст зери перҳанаш

که سر به سر همه جان است زیر پیرهنش

Касе рисонда ба лаби ҷони нозанини маро

کسی رسانده به لب جان نازنین مرا

Ки бар лаби омадаи ҷонҳо зи ҳасрати даҳанаш

که بر لب آمده جان ها ز حسرت دهنش

Маӣ ба рӯзи сиёҳами нишонд ва ме хоҳам

مهی به روز سیاهم نشاند و می‌خواهم

Ки рӯзгори нишонд ба рӯзгори маниш

که روزگار نشاند به روزگار منش

зи анҷуман ба чамани рӯи ниҳод ва май тарсам

ز انجمن به چمن رو نهاد و می‌ترسم

Ки офатӣ расад аз чашми наргиси чаманаш

که آفتی رسد از چشم نرگس چمنش

Саҳари з рӯй худ эй кош парда бардорад

سحر ز روی خود ای کاش پرده بردارد

Ки боғбон занад оташ ба боғи ёсуманаш

که باغبان زند آتش به باغ یاسمنش

Сазоӣ қатл надонам магари вуҷӯдӣ ро

سزای قتل ندانم مگر وجودی را

Ки вақт рафтан ӯ ҷон намеравад зи таниш

که وقت رفتن او جان نمی‌رود ز تنش

Яке гузашта ба сад ноМуродӣ аз дар ӯ

یکی گذشته به صد نامرادی از در او

Яке кашида ба бар , бар муроди хештанаш

یکی کشیده به بر، بر مراد خویشتنش

Дилами шикаст ва ба як бӯсааш дуруст накард

دلم شکست و به یک بوسه‌اش درست نکرد

Бибин чаҳ май кашам аз пистаи шикаршиканаш

ببین چه می‌کشم از پستهٔ شکرشکنش

Ситодаи дӯши фурӯғӣ ба роҳи моҳўшӣ

ستاده دوش فروغی به راه ماهوشی

Ки подшоҳи нишонд ба садри анҷуманаш

که پادشاه نشاند به صدر انجمنش

Сутӯдаи носрдини шаҳи паноҳ рӯй замин

ستوده ناصردین شه پناه روی زمین

Ки осмони ҳамаи ҷо гӯш дода бар суханаш

که آسمان همه جا گوش داده بر سخنش