Хуши он ки бода банушад ба рӯй чун моҳаш

خوش آن که باده بنوشد به روی چون ماهش

Пас аз пиёла бабўсад даҳони дили хоҳиш

پس از پیاله ببوسد دهان دل خواهش

Ба чашми ишвагараш ёрб офатии мрсод

به چشم عشوه‌گرش یارب آفتی مرساد

Ки хуши дилами зи назарҳои гоҳ ва бе гоҳаш

که خوش دلم ز نظرهای گاه و بی گاهش

Асир гашта дилами рад чаҳ занхдонӣ

اسیر گشته دلم در چه زنخدانی

Ки Юсуфи дили ҷамъии фитода дар чоҳаш

که یوسف دل جمعی فتاده در چاهش

Ман аз кудурати соҳиби дилии хабардорам

من از کدورت صاحب دلی خبردارم

Ки чарх аз он сари кӯ май барад ба икроҳаш

که چرخ از آن سر کو می‌برد به اکراهش

На ҳади он ки даҳуми бӯса бар кафи поиш

نه حد آن که دهم بوسه بر کف پایش

На ҷои он ки нишинам ба хоки даргоҳаш

نه جای آن که نشینم به خاک درگاهش

На бахти он ки нишонам ба садри айвонаш

نه بخت آن که نشانم به صدر ایوانش

На дасти он ки занами хайма бар сари роҳаш

نه دست آن که زنم خیمه بر سر راهش

Гузашти боди саҳар бар каманди мишкӣнаш

گذشت باد سحر بر کمند مشکینش

Вале зи ҳол асирон накард огоҳаш

ولی ز حال اسیران نکرد آگاهش

Барои ошиқи бечораи ҳеҷ кор надид

برای عاشق بیچاره هیچ کار ندید

Фиғони шомгаҳу гиряи саҳаргоҳаш

فغان شامگه و گریه سحرگاهش

Касе ки дӯш бидон дар ба хоксорӣ рафт

کسی که دوش بدان در به خاکساری رفت

Кунун биё ба тамошои ҳишмату ҷоҳаш

کنون بیا به تماشای حشمت و جاهش

Кулоҳи сарвқадони бас ки сар баландӣ кард

کلاه سروقدان بس که سر بلندی کرد

Ба ҳукми шоҳ ҷаҳон кардаанд кӯтоҳаш

به حکم شاه جهان کرده‌اند کوتاهش

Шикваи курсии афлоки шоҳи носрдин

شکوه کرسی افلاک شاه ناصردین

Ки хондаи хусрави сайёрагони шаҳаншоҳаш

که خوانده خسرو سیارگان شهنشاهش

Гирифт оташи ишқи он чунон фурӯғӣ ро

گرفت آتش عشق آن چنان فروغی را

Ки сӯхти хонаи олами зи шуълаи оҳаш

که سوخت خانه عالم ز شعلهٔ آهش