Чашми ақлам хира шуд аз акс рӯй тобнокаш

چشم عقلم خیره شد از عکس روی تابناکش

Рӯзгорам тира шуд аз тори мӯии мшкбўиш

روزگارم تیره شد از تار موی مشکبویش

Шаб ки аз хуии бад ӯ рахт май бандами зи кӯяш

شب که از خوی بد او رخت می‌بندم ز کویش

Бомдодон узр мехоҳад зи ман рӯй накӯяш

بامدادان عذر می‌خواهد ز من روی نکویش

Орифи солики куҷо фориғ шавад аз зикру фикраш

عارف سالک کجا فارغ شود از ذکر و فکرش

Сӯфии софии куҷо ғофил шавад азҳоиу ҳўиш

صوفی صافی کجا غافل شود از های و هویش

Хуши дил аз васлат насозад то насӯзӣ аз фироқаш

خوش دل از وصلت نسازد تا نسوزی از فراقش

Зиндагӣ аз сар нагирӣ то намирӣ зи орзӯяш

زندگی از سر نگیری تا نمیری ز آرزویش

Ҳар чаҳ худро май кашам аз дасти ишқаш бар канорӣ

هر چه خود را می‌کشم از دست عشقش بر کناری

намекашад бози он хами гесу , дили моро ба сӯяш

می‌کشد باز آن خم گیسو، دل ما را به سویش

То ба сад ҳасрати лаб ва чашмам набандад дасти гетӣ

تا به صد حسرت لب و چشمم نبندد دست گیتی

Ман нахоҳам басти чашм аз рӯйу лаб аз гуфтугӯяш

من نخواهم بست چشم از روی و لب از گفتگویش

Сояи сарвии ншстстм ки аз ҳар гӯша дорад

سایهٔ سروی نشستستم که از هر گوشه دارد

Оби чашми мардуми соҳиби назари оҳанги ҷӯяш

آب چشم مردم صاحب نظر آهنگ جویش

Гар нишони ҷӯии азуи як бора гум кун хештан ро

گر نشان جویی ازو یک باره گم کن خویشتن را

Зон ки худро борҳо гум кардаам дар ҷустуҷӯяш

زان که خود را بارها گم کرده‌ام در جستجویش

Ман ки имрӯз аз ғами дидор ӯ мардум ба сахтӣ

من که امروز از غم دیدار او مردم به سختی

Оҳ агар фардо биафтад чашми умедам ба рӯйиш

آه اگر فردا بیفتد چشم امیدم به رویش

Ашк хунин меравад аз дидаам ҳангоми мастӣ

اشک خونین می‌رود از دیده‌ام هنگام مستی

То май рангин ба ҷомам карда соқӣ аз сабуяш

تا می رنگین به جامم کرده ساقی از سبویش

Банди меҳр ӯ фурӯғӣ кӣ тавон аз ҳам гусастан

بند مهر او فروغی کی توان از هم گسستن

Зон ки сад пайванд дорад ҳар сар мӯем ба мӯяш

زان که صد پیوند دارد هر سر مویم به مویش