Камтар фикан ба чоҳи занхдони нигоҳи хеш

کمتر فکن به چاه زنخدان نگاه خویش

Тарсами худои нокардаи дроФтӣ ба чоҳи хеш

ترسم خدا نکرده درافتی به چاه خویش

Гар дар муҳаббат ту бирезанд хӯни ман

گر در محبت تو بریزند خون من

Худ рӯз растхез шавам узрхоҳи хеш

خود روز رستخیز شوم عذرخواه خویش

Имрӯз агар ба ҷурми вафо май кашии маро

امروز اگر به جرم وفا می‌کشی مرا

Фардои ҳашари мӯътарифам бар гуноҳи хеш

فردای حشر معترفم بر گناه خویش

Акнӯн ки хоки роҳ ту шуд ҷони поки ман

اکنون که خاک راه تو شد جان پاک من

Зинҳори пои макаши зи сари хоки роҳи хеш

زنهار پا مکش ز سر خاک راه خویش

Баргаштаам зи кӯии ту то як ҷаҳони умед

برگشته‌ام ز کوی تو با یک جهان امید

Навмед кас мабод зи умедгоҳи хеш

نومید کس مباد ز امیدگاه خویش

Рӯзӣ агар дар оина уфтад нигоҳи ту

روزی اگر در آینه افتد نگاه تو

Мафтӯни шӯии зи фитнаи чашми сиёҳи хеш

مفتون شوی ز فتنهٔ چشم سیاه خویش

Аз хоки ғайри наргиси бемор бар нхост

از خاک غیر نرگس بیمار بر نخاست

То чашм мо гирист ба ҳоли табоҳи хеш

تا چشم ما گریست به حال تباه خویش

Дармондаам ба олами ишқаши з бе касе

درمانده‌ام به عالم عشقش ز بی کسی

Оҳ ар нагирадам ғам ӯ дар табоҳи хеш

آه ار نگیردم غم او در پناه خویش

Нозад ба хайли ғамзаи бути нозанини ман

نازد به خیل غمزه بت نازنین من

Чун хусравӣ ки ноз кунад бар сипоҳи хеш

چون خسروی که ناز کند بر سپاه خویش

Бо ҷавр ӯ бисоз фурӯғӣ ки аҳли дил

با جور او بساز فروغی که اهل دل

Ҷое намебаранд шикояти зи шоҳи хеш

جایی نمی‌برند شکایت ز شاه خویش