Ранҷи беҳудаи макаш , гуҳ ба ҳарами гоҳ ба дайр

رنج بیهوده مکش، گه به حرم گاه به دیر

Ганҷ мақсӯд биҷӯ аз дили вайронаи хеш

گنج مقصود بجو از دل ویرانهٔ خویش

Аз балои марди худо ҳеҷ надорад парво

از بلا مرد خدا هیچ ندارد پروا

Вази ҳавои шери илм ҳеҷ надорад ташвиш

وز هوا شیر علم هیچ ندارد تشویش

Ҳамаи шоҳони сипари афканда тир фалаканд

همه شاهان سپر افکندهٔ تیر فلکند

Марди майдон қазо нест касе ҷузи дарвеш

مرد میدان قضا نیست کسی جز درویش

Дили як қавм ба хӯни хуфтаи он чашми сиёҳ

دل یک قوم به خون خفتهٔ آن چشم سیاه

Ҳоли як ҷамъи парокандаи он зулфи пареш

حال یک جمع پراکندهٔ آن زلف پریش

Чаҳ кунам гар нахӯрам тири бало аз чапу рост

چه کنم گر نخورم تیر بلا از چپ و راست

Ки сари роҳи маро ишқ гирифт аз пасу пеш

که سر راه مرا عشق گرفت از پس و پیش

Қӯти ман хӯни ҷигар буд зи ёқӯти лабаш

قوت من خون جگر بود ز یاقوت لبش

Ҳеҷ кас дар талаб нӯш нахурд ин ҳамаи неш

هیچ کس در طلب نوش نخورد این همه نیش

Ману тарки хати он тарки хтоиӣ , ҳайҳот

من و ترک خط آن ترک ختایی، هیهات

Ки муяссар нашавад тавбаи сӯфии зи ҳашиш

که میسر نشود توبهٔ صوفی ز حشیش

Ишқи наздики сари зулфи туами роҳи надод

عشق نزدیک سر زلف توام راه نداد

То нҷстми зи каманди хиради дурандеш

تا نجستم ز کمند خرد دوراندیش

Бовуҷӯди ту дигар ҳеҷ набояд мо ро

باوجود تو دگر هیچ نباید ما را

Ки ҳам осоиши ранҷурӣ ва ҳам марҳами риш

که هم آسایش رنجوری و هم مرهم ریش

Меҳри он меҳр фурӯғӣ напазирад нуқсон

مهر آن مهر فروغی نپذیرد نقصان

Нури хуршед фурӯзанда нагардад кам ва беш

نور خورشید فروزنده نگردد کم و بیش