Онро ки аввал аз ҳама хондӣ ба сӯии хеш

آن را که اول از همه خواندی به سوی خویش

Охир ба коми ғайри маронаши зи кӯии хеш

آخر به کام غیر مرانش ز کوی خویش

Ҷӯии зи хӯни дидаи кушодам ба рӯй хеш

جویی ز خون دیده گشادم به روی خویش

Бар рӯй хеш бастаам обии зи ҷӯии хеш

بر روی خویش بسته‌ام آبی ز جوی خویش

Натавон ба қавли зоҳиди беҳудаи гӯии шаҳр

نتوان به قول زاهد بیهوده‌گوی شهر

Бардошти дили зи шоҳиди покизаи хуии хеш

برداشت دل ز شاهد پاکیزه خوی خویش

Кӣ май рисӣ ба ҳалқаи риндони покбоз

کی می‌رسی به حلقهٔ رندان پاکباز

То нашиканӣ зи санги маломати сабуии хеш

تا نشکنی ز سنگ ملامت سبوی خویش

эй навбаҳори ҳасани хазонати з пай мабод

ای نوبهار حسن خزانت ز پی مباد

Гар тар кунӣ димоғи заъифам ба буии хеш

گر تر کنی دماغ ضعیفم به بوی خویش

Ҳар бастае кушода шавад охир аз каманд

هر بسته‌ای گشاده شود آخر از کمند

Алои дилӣ ки бастяш аз тори мӯии хеш

الا دلی که بستیش از تار موی خویش

Гирад сипеҳри чашмаи хуршедро ба гул

گیرد سپهر چشمهٔ خورشید را به گل

Гар бомдод парда напӯшӣ ба рӯй хеш

گر بامداد پرده نپوشی به روی خویش

Доне чаро нишаста ба хокистари офтоб

دانی چرا نشسته به خاکستر آفتاب

То бенгарӣ дар оина рӯй накӯй хеш

تا بنگری در آینه روی نکوی خویش

Ман ҷон ба зери теғи ту осон наме даҳум

من جان به زیر تیغ تو آسان نمی‌دهم

То бар наёрам аз ту ҳамаи орзӯии хеш

تا بر نیارم از تو همه آرزوی خویش

Бӯсидани гулӯии ту бар ман ҳароми бод

بوسیدن گلوی تو بر من حرام باد

Гар дар муҳаббат ту набарам гулӯии хеш

گر در محبت تو نبرم گلوی خویش

Имшаби фурӯғии он маи бедори бахт ро

امشب فروغی آن مه بیدار بخت را

Дар хоб кардам аз лаби афсонаи гӯии хеш

در خواب کردم از لب افسانه‌گوی خویش