Шубони тира ба сари вақти чашми ҷодӯяш

شبان تیره به سر وقت چشم جادویش

Чунон бирав ки науфтӣ зи тоқи абрӯяш

چنان برو که نیفتی ز طاق ابرویش

Яке фитода ба занҷири зулфи мишкӣнаш

یکی فتاده به زنجیر زلف مشکینش

Яке давида ба дунболи чашми оҳӯяш

یکی دویده به دنبال چشم آهویش

Яке супурдаи тани сахтро ба ҳиҷронаш

یکی سپرده تن سخت را به هجرانش

Яке ниҳодаи сари бахтро бар айвонаш

یکی نهاده سر بخت را بر ایوانش

Яке ба ғояти ҳасрати зи лаъли мигўнш

یکی به غایت حسرت ز لعل میگونش

Яке ба олами ҳайрати з рӯй некӯяш

یکی به عالم حیرت ز روی نیکویش

Яке ба ҳоли парешони зи мӯии печонаш

یکی به حال پریشان ز موی پیچانش

Яке бар оташи сӯзони зи тобиши рӯйиш

یکی بر آتش سوزان ز تابش رویش

Ба як таҷаллии рухсор ӯ ҷаҳон май сӯхт

به یک تجلی رخسار او جهان می‌سوخت

Агар ҳиҷоб намешуд ниқоби гесуяш

اگر حجاب نمی‌شد نقاب گیسویش

Ман аз адам ба ҳамин муждаи омадам ба вуҷӯд

من از عدم به همین مژده آمدم به وجود

Ки ҳам бимирам ва ҳам зиндаи гирдам аз бӯяш

که هم بمیرم و هم زنده گردم از بویش

Фиғон ки то хати сабз аз Рахш ҳувайдо шуд

فغان که تا خط سبز از رخش هویدا شد

Гурехтанд ҳарифони сифла аз кӯяш

گریختند حریفان سفله از کویش

Чаҳ комӣ аз лаб ширин расед хусрав ро

چه کامی از لب شیرین رسید خسرو را

Ки пораи ҷигараш пора кард паҳлуяш

که پارهٔ جگرش پاره کرد پهلویش

Ба ғайри шоҳи фурӯғӣ касе наме байнам

به غیر شاه فروغی کسی نمی‌بینم

Ки дод ман бастанд зи холи ҳиндӯяш

که داد من بستاند ز خال هندویش

Ҷаҳони гушои ъдўбнди Носириддини шоҳ

جهان گشای عدوبند ناصرالدین شاه

Ки осмони ҳамаи дам бӯса зад ба бозуяш

که آسمان همه دم بوسه زد به بازویش