Хоки сар роҳат шудам эй лаъибати чолок

خاک سر راهت شدم ای لعبت چالاک

Бархез паии ҷилва ки бардорем аз хок

برخیز پی جلوه که برداریم از خاک

Аз акси рахти домани офоқи гулистон

از عکس رخت دامن آفاق گلستان

Вази ёди лабати хотири ушшоқи трбнок

وز یاد لبت خاطر عشاق طربناک

Ҳам захми зи шаст ту шавад мояи марҳам

هم زخم ز شست تو شود مایهٔ مرهم

Ҳам заҳри зи даст ту диҳад нашъаи тирёк

هم زهر ز دست تو دهد نشئهٔ تریاک

Бо чашми ту осӯдаам аз фитнаи айём

با چشم تو آسوده‌ام از فتنهٔ ایام

Бо хуии ту хуши фориғам аз тундии афлок

با خوی تو خوش فارغم از تندی افلاک

Ҷавраст ки дар ҷом фишонанд ба ҷуз май

جور است که در جام فشانند به جز می

Ҳайфаст ки бар хок нишонанд ба ҷузи ток

حیف است که بر خاک نشانند به جز تاک

Дар дайри Муғон бода нанӯшам ба чаҳ дониш

در دیر مغان باده ننوشم به چه دانش

Вази мғбчгон дида бапушам ба чаҳ идрок

وز مغبچگان دیده بپوشم به چه ادراک

Бар ҳар сари шохӣ ки занад барқи муҳаббат

بر هر سر شاخی که زند برق محبت

На шох ба ҷо монад ва на хор ва на хошок

نه شاخ به جا ماند و نه خار و نه خاشاک

Гӯшами ҳама бар нолаи зори дил хеш аст

گوشم همه بر نالهٔ زار دل خویش است

Чун гӯши ҷгрсўхтгон бар асари рак

چون گوش جگرسوختگان بر اثر راک

Фарёд ки аз дасти гиребони ту мо рост

فریاد که از دست گریبان تو ما راست

Ҳам ҷомаи сдпораҳ , ҳам синаи сад чок

هم جامهٔ صدپاره، هم سینهٔ صد چاک

Бо ин ҳамаи обӣ ки фурӯрихтам аз чашм

با این همه آبی که فروریختم از چشم

Хоки сар Кувайт нашуд аз чеҳраи ман пок

خاک سر کویت نشد از چهرهٔ من پاک

Бо бӯсу канории зи ту қонеъ натавон шуд

با بوس و کناری ز تو قانع نتوان شد

Май рез ба паймона ки мардем зи имсок

می ریز به پیمانه که مردیم ز امساک

Мушкил баравад зиндаи зи кӯии ту фурӯғӣ

مشکل برود زنده ز کوی تو فروغی

Коимн натавон бӯдан аз он ғамза бе бок

کایمن نتوان بودن از آن غمزهٔ بی‌باک