Бӯсаи охир наздам он даҳани нӯшин ро

بوسه آخر نزدم آن دهن نوشین را

Лаб Фарҳод набӯсед лаби ширин ро

لب فرهاد نبوسید لب شیرین را

Садҳазорони дили девона ба занҷири кашам

صدهزاران دل دیوانه به زنجیر کشم

Гар ба чанг оварам он силсилаи парчин ро

گر به چنگ آورم آن سلسلهٔ پرچین را

Гар шабии ҳалқаи он турраи мишкӣни гирам

گر شبی حلقهٔ آن طره مشکین گیرم

Мӯ ба мӯи арзаи даҳуми ҳоли дили мискин ро

مو به مو عرضه دهم حال دل مسکین را

Сим агар бар зибр санг надидӣ ҳаргиз

سیم اگر بر زبر سنگ ندیدی هرگز

Бингар он синаи симину дили сангин ро

بنگر آن سینهٔ سیمین و دل سنگین را

Раҳ ба сари чашмаи хуршеди ҳақиқати барадам

ره به سر چشمه خورشید حقیقت بردم

То гушӯдам ба Рахши чашми ҳақиқати байн ро

تا گشودم به رخش چشم حقیقت بین را

Касе аз хоки сари кӯии ту бистар созад

کسی از خاک سر کوی تو بستر سازد

Ки сараши ҳеҷ надидаи сети сари болин ро

که سرش هیچ ندیده‌ست سر بالین را

Гар ба рухи ашки маро дар дили шаби роҳи диҳӣ

گر به رخ اشک مرا در دل شب راه دهی

Башиканӣ равнақи бозори мау парвин ро

بشکنی رونق بازار مه و پروین را

Гар ту дар боғи қадам ранҷа кунӣ фасли баҳор

گر تو در باغ قدم رنجه کنی فصل بهار

Бркнии решаи сарву саману насрин ро

برکنی ریشهٔ سرو و سمن و نسرین را

Гар ту дар бткдаҳ бо зулф чу зуннори ое

گر تو در بتکده با زلف چو زنار آیی

Бут прессатон напарастанд бути симин ро

بت پرستان نپرستند بت سیمین را

Куфри зулфи ту чунон зад раҳи дайну дили ман

کفر زلف تو چنان زد ره دین و دل من

Ки мусулмон натавон гуфт ман бедайн ро

که مسلمان نتوان گفت من بی دین را

Тарсам аз тирагии бахти фурӯғии охир

ترسم از تیرگی بخت فروغی آخر

Гирди хуршеди кашии доираи мишкӣн ро

گرد خورشید کشی دایرهٔ مشکین را