Ман гирифтаам бар кафи нақди ҷони ширин ро
من گرفتهام بر کف نقد جان شیرین را
Ту наҳуфтае дар лаби хандаҳои ширин ро
تو نهفته ای در لب خندههای شیرین را
Ман фикандаам дар дили уқдаҳои бе ҳосил
من فکندهام در دل عقدههای بیحاصل
Ту гушӯдае бар рухи турраҳои парчин ро
تو گشودهای بر رخ طرههای پرچین را
Ман зи дида май резами қатраҳои гӯногӯн
من ز دیده میریزم قطرههای گوناگون
Ту зшишаҳ май нӯшии бодаҳои рангин ро
تو زشیشه می نوشی بادههای رنگین را
То нишондаам дар дили соқи сарву симинат
تا نشاندهام در دل ساق سرو و سیمینت
Чидаам ба ҳар дастии миваҳои симин ро
چیدهام به هر دستی میوههای سیمین را
Чун ба чеҳри бФшонии чини зулфи машки афшон
چون به چهر بفشانی چین زلف مشک افشان
Кас ба ҳеҷ нстонди бори нофаи чин ро
کس به هیچ نستاند بار نافهٔ چین را
То ба гӯшаи чашмати як назар кунам рӯзӣ
تا به گوشهٔ چشمت یک نظر کنم روزی
Шаби зи гиря тар кардам гӯшаҳои болин ро
شب ز گریه تر کردم گوشههای بالین را
Оташи ҳавои дил шуъла зад з ҳар мӯем
آتش هوای دل شعله زد ز هر مویم
То бар оташи афкандии мӯии анбари огӣн ро
تا بر آتش افکندی موی عنبر آگین را
Аз рухи ърқнокти пардаро ба даври афкан
از رخ عرقناکت پرده را به دور افکن
То фалак бапушанд рӯй моҳу парвин ро
تا فلک بپوشاند روی ماه و پروین را
Корхонаи Монӣ дар замона гум гардад
کارخانهٔ مانی در زمانه گم گردد
Гар з парда бинмое зулфу холи мишкӣн ро
گر ز پرده بنمایی زلف و خال مشکین را
Бо кадоми бегонаи тозаи ошнои гаштӣ
با کدام بیگانه تازه آشنا گشتی
Каз ҳамин сабаби киштии ошнои дерин ро
کز همین سبب کشتی آشنای دیرین را
Куштаи ту дар маҳшари хӯн баҳо наме хоҳад
کشتهٔ تو در محشر خونبها نمیخواهد
Гар ба хунаши олоеи соиди булӯрӣн ро
گر به خونش آلایی ساعد بلورین را
эй ки бар сар аз анбари афсари шаҳии дорӣ
ای که بر سر از عنبر افسر شهی داری
Илтифот кун гоҳе ошиқони мискин ро
التفات کن گاهی عاشقان مسکین را
Гуфта фурӯғиро мутриб ар накӯ хонд
گفتهٔ فروغی را مطرب ار نکو خواند
Бар сари нишоти оради шоҳи Носириддин ро
بر سر نشاط آرد شاه ناصرالدین را
Он шаҳӣ ки багушӯда бар сухани варони як сар
آن شهی که بگشوده بر سخنوران یک سر
Ҳам сарои эҳсонро ҳам лисони таҳсин ро
هم سرای احسان را هم لسان تحسین را