Чандон ба сари кӯии хароботи харобам

چندان به سر کوی خرابات خرابم

Косўдаҳи зи андешаи фардои ҳисобам

کاسوده ز اندیشهٔ فردای حسابم

Гар кори ту фазласт чаҳ пари вои зи гуноҳам

گر کار تو فضل است چه پروا ز گناهم

Вари шуғли ту адласт чаҳ ҳосили зи савобам

ور شغل تو عدل است چه حاصل ز ثوابم

Афсонаи дӯзахи ҳама бодаст ба гӯшам

افسانه دوزخ همه باد است به گوشم

То зи оташи ҳиҷрони ту дар айни азобам

تا ز آتش هجران تو در عین عذابم

Оҳи саҳару ашки шабами шоҳид ҳол аст

آه سحر و اشک شبم شاهد حال است

Каз ишқи руху зулфи ту дар оташу обам

کز عشق رخ و زلف تو در آتش و آبم

Нахҷӣр намудем ҳамаи шерони ҷаҳон ро

نخجیر نمودم همه شیران جهان را

То оҳӯии чашмати саг худ карда хитобам

تا آهوی چشمت سگ خود کرده خطابم

Сари силсилаи аҳл ҷунун кард марои ишқ

سر سلسله اهل جنون کرد مرا عشق

То бардаи зи дили силсилаи мӯии ту тобам

تا برده ز دل سلسلهٔ موی تو تابم

Гар чашми сияҳи масти ту таҳрик наме кард

گر چشم سیه مست تو تحریک نمی‌کرد

Оби мижаи бедор наме сохт зи хобам

آب مژه بیدار نمی‌ساخت ز خوابم

Зон пеш ки даврон шаканд киштии умрам

زان پیش که دوران شکند کشتی عمرم

Соқӣ фиканд кош ба дарёии шаробам

ساقی فکند کاش به دریای شرابم

Бар манзари соқии назар аз шарм накардам

بر منظر ساقی نظر از شرم نکردم

То ҷом шароб омаду бардошти ҳиҷобам

تا جام شراب آمد و برداشت حجابم

Гуфтам ки ба шаби чашмаи хуршед тавон дид

گفتم که به شب چشمهٔ خورشید توان دید

Гуфт ар бигушоӣанд шабии банди ниқобам

گفت ار بگشایند شبی بند نقابم

Аз танагии дил ҳар чаҳ задам дод фурӯғӣ

از تنگی دل هر چه زدم داد فروغی

Шкрдҳнон ҳеҷ надоданд ҷавобам

شکردهنان هیچ ندادند جوابم