Ҷонӣ ки халос аз шаби ҳиҷрон ту кардам

جانی که خلاص از شب هجران تو کردم

Дар рӯзи висоли ту ба қурбон ту кардам

در روز وصال تو به قربان تو کردم

Хӯн буд шаробӣ ки зи миноӣ ту хӯрдам

خون بود شرابی که ز مینای تو خوردم

Ғам буд нишотӣ ки ба даврон ту кардам

غم بود نشاطی که به دوران تو کردم

Оҳӣаст каз оташкадаи синаи баромад

آهی است کز آتشکدهٔ سینه برآمد

Ҳар шамъ ки равшан ба шабистон ту кардам

هر شمع که روشن به شبستان تو کردم

Ашкӣаст ки абри мижа бар домани ман рехт

اشکی است که ابر مژه بر دامن من ریخت

Ҳар гавҳари ғалтон ки ба домон ту кардам

هر گوهر غلتان که به دامان تو کردم

Сад бор гузидам лаби афсӯс ба дандон

صد بار گزیدم لب افسوس به دندان

Ҳар бор ки ёди лабу дандон ту кардам

هر بار که یاد لب و دندان تو کردم

Дил бо ҳамаи ошуфтагӣ аз ӯҳдаи баромад

دل با همه آشفتگی از عهده برآمد

Ҳар аҳд ки бо зулфи парешон ту кардам

هر عهد که با زلف پریشان تو کردم

Дар ҳалқаи мурғони чамани валвалаи андохт

در حلقهٔ مرغان چمن ولوله انداخت

Ҳар нола ки дар саҳни гулистон ту кардам

هر ناله که در صحن گلستان تو کردم

Ёқӯб накард аз ғам нодидани Юсуф

یعقوب نکرد از غم نادیدن یوسف

Ин гиря ки давр аз лаби хандон ту кардам

این گریه که دور از لب خندان تو کردم

Дод аз сафи ушшоқи ҷгрхстаҳи баромад

داد از صف عشاق جگرخسته برآمد

Ҳргаҳи сухан аз саф зада мижгон ту кардам

هرگه سخن از صف زده مژگان تو کردم

То зулфи ту бар тарафи биногваши фурӯи рехт

تا زلف تو بر طرف بناگوش فرو ریخت

Аз ҳар тарафии гӯш ба фармон ту кардам

از هر طرفی گوش به فرمان تو کردم

То пардаи броФкндм аз он сӯрати зебо

تا پرده برافکندم از آن صورت زیبا

Соҳиби назаронро ҳамаи ҳайрон ту кардам

صاحب نظران را همه حیران تو کردم

Аз хоҷагӣ ҳар ду ҷаҳон даст кашидам

از خواجگی هر دو جهان دست کشیدم

То бандагии сарви хиромон ту кардам

تا بندگی سرو خرامان تو کردم

Дӯшина ба ман ин ҳамаи дашном ки додӣ

دوشینه به من این همه دشنام که دادی

Подош дуоеаст ки бар ҷон ту кардам

پاداش دعایی است که بر جان تو کردم

Зад ханда ба хуршеди фурӯзандаи фурӯғӣ

زد خنده به خورشید فروزنده فروغی

Ҳар субҳ ки васфи рухи рахшон ту кардам

هر صبح که وصف رخ رخشان تو کردم