Ҷустем роҳи майкадау хонақоҳ ро

جستیم راه میکده و خانقاه را

Лекин ба сӯии дӯсти нҷстими роҳ ро

لیکن به سوی دوست نجستیم راه را

То кӣ кашеми хирқаи тазвирро ба дӯш

تا کی کشیم خرقهٔ تزویر را به دوش

Натавон кашӣдан ин ҳамаи бори гуноҳ ро

نتوان کشیدن این همه بار گناه را

Кӣ бандаи пои ниҳод ба сари манзили яқин

کی بنده پا نهاد به سر منزل یقین

Зинҳори хоҷа ҳар макун ин иштибоҳ ро

زنهار خواجه هر مکن این اشتباه را

Бечораи он гуруҳ ки аз изтироби ишқ

بیچاره آن گروه که از اضطراب عشق

Диданди роҳро ва надиданд чоҳ ро

دیدند راه را و ندیدند چاه را

Ҳар ҷо ки он савори парӣ чеҳра бугзарад

هر جا که آن سوار پری چهره بگذرد

Натавон нгоҳдошти Аннани нигоҳ ро

نتوان نگاهداشت عنان نگاه را

Доне ки ошиқони з чаҳ дар хӯн тпидаҳ анд

دانی که عاشقان ز چه در خون طپیده‌اند

Бинигар он киришмаи бегоҳ вагоҳ ро

بینی گر آن کرشمه بیگاه وگاه را

Зини орзӯ ки бо ту сабӯҳии тавон задан

زین آرزو که با تو صبوحی توان زدن

Бар ҳам задем хоби хуши субҳи гоҳ ро

بر هم زدیم خواب خوش صبح‌گاه را

Давр аз рухи ту гиря маҷолӣ наме диҳад

دور از رخ تو گریه مجالی نمی‌دهد

Каз тангноӣ сина барорем оҳ ро

کز تنگنای سینه برآریم آه را

Аввали зи остон туам ронад посбон

اول ز آستان توام راند پاسبان

Охир паноҳ дод ман бепаноҳ ро

آخر پناه داد من بی‌پناه را

Аҳли назари зи оризу зулф ту карда анд

اهل نظر ز عارض و زلف تو کرده‌اند

Тафсири субҳи равшану шоми сиёҳ ро

تفسیر صبح روشن و شام سیاه را

Дигар назар накард фурӯғӣ ба офтоб

دیگر نظر نکرد فروغی به آفتاب

Тодиди фари талъати зилли аллоҳ ро

تادید فر طلعت ظل الله را

Шамси алмулуки Носири аддӣни шаҳ ки теғ ӯ

شمس الملوک ناصر الدین شه که تیغ او

Аз ҳам шикофти мғФри чандини сипоҳ ро

از هم شکافت مغفر چندین سپاه را

Он осмони ҳиммату хуршеди муъаддилат

آن آسمان همت و خورشید معدلت

Каз дил шунид нола ҳар додхоҳ ро

کز دل شنید نالهٔ هر دادخواه را

ё раб ба ҳақи қоими оли Маҳмадӣ

یا رب به حق قائم آل محمدی

Доим бидор давлати ин подшоҳ ро

دائم بدار دولت این پادشاه را