Ғарқи меҳр шоҳ дидам офтобу моҳ ро

غرق مهر شاه دیدم آفتاب و ماه را

Дӯст доранд ин ду кавкаби Носириддини шоҳ ро

دوست دارند این دو کوکب ناصرالدین شاه را

Он шаҳаншоҳӣ ки некӣ кард бо халқи замин

آن شهنشاهی که نیکی کرد با خلق زمین

То ба тоқ осмон зад қуббаи харгоҳ ро

تا به طاق آسمان زد قبه خرگاه را

Гавҳари дарҷи саодати ахтари бурҷи шараф

گوهر درج سعادت اختر برج شرف

Он ки иқболаш баландӣ медиҳад кӯтоҳ ро

آن که اقبالش بلندی می‌دهد کوتاه را

Ногаҳон аз хизматаши қавмӣ ба давлат ме расанд

ناگهان از خدمتش قومی به دولت می‌رسند

Кӣ ба ҳар кас медиҳанд ин давлат ногоҳ ро

کی به هر کس می‌دهند این دولت ناگاه را

Қасдаш аз шоҳӣ ба ғайр аз неки хоҳӣ ҳеҷ нест

قصدش از شاهی به غیر از نیک‌خواهی هیچ نیست

Чун нахоҳанд аҳли дили ин шоҳи некӯи хоҳ ро

چون نخواهند اهل دل این شاه نیکو خواه را

Дӯстони шоҳро дар айни шодӣ дида ам

دوستان شاه را در عین شادی دیده‌ام

Чарх то барканда баҳри душманонаши чоҳ ро

چرخ تا برکنده بهر دشمنانش چاه را

Теғи каҷ бар даст ӯ дода сети қаҳри зулҷалол

تیغ کج بر دست او داده‌ست قهر ذوالجلال

То ба роҳи рости оради мардуми гумроҳ ро

تا به راه راست آرد مردم گمراه را

Подшоҳон аз ҷалол ва ҷоҳ доранд ифтихор

پادشاهان از جلال و جاه دارند افتخار

Муфтахар аз шахс ӯ бингар ҷалолу ҷоҳ ро

مفتخر از شخص او بنگر جلال و جاه را

Тоҷдорон аз сарир ва гоҳ доранд эътибор

تاجداران از سریر و گاه دارند اعتبار

Муътабар аз зот ӯ бингар сариру гоҳ ро

معتبر از ذات او بنگر سریر و گاه را

Кӣ ба айвони рафеъаши даст кайвон ме расад

کی به ایوان رفیعش دست کیوان می‌رسد

То нбўсди пои камтари ҳоҷиби даргоҳ ро

تا نبوسد پای کمتر حاجب درگاه را

Зилли яздонаш наме хондандии абнои замон

ظل یزدانش نمی‌خواندندی ابنای زمان

Гар ба ӯ яздон намедодӣ дили огоҳ ро

گر به او یزدان نمی‌دادی دل آگاه را

То фурӯғии чашмаш аз нури илоҳӣ равшан аст

تا فروغی چشمش از نور الهی روشن است

Кӣ раҳо созад зи кафи домони зилли аллоҳ ро

کی رها سازد ز کف دامان ظل الله را