Ҳар ҷои кашанди сӯрати зебои шоҳ ро
هر جا کشند صورت زیبای شاه را
Хуршед саҷда мекунад он ҷои гоҳ ро
خورشید سجده میکند آن جایگاه را
Шамси алмулуки Носириддини шаҳ ки сӯраташ
شمس الملوک ناصرالدین شه که صورتش
Маънӣ намӯд ояти хуршеду моҳ ро
معنی نمود آیت خورشید و ماه را
Шоҳаншаҳӣ ки ҳоҷиби давлати сарой ӯ
شاهنشهی که حاجب دولتسرای او
Бар хусравони гушӯда дар боргоҳ ро
بر خسروان گشوده در بارگاه را
Фармондиҳӣ ки лашкари кшўргшоӣ ӯ
فرماندهی که لشکر کشورگشای او
Бардоштанд аз сари шоҳони кулоҳ ро
برداشتند از سر شاهان کلاه را
Шоҳӣ ки аз саодати пои муборакаш
شاهی که از سعادت پای مبارکش
Бар чашми худ фиришта кашад хоки роҳ ро
بر چشم خود فرشته کشد خاک راه را
Сарвӣаст қади шоҳ ки дар бӯстони саҳоб
سروی است قد شاه که در بوستان سحاب
Шавед ба оби чашмаи меҳраши гиёҳ ро
شوید به آب چشمه مهرش گیاه را
Бар меҳр шоҳ бош вази кинаши канораи гир
بر مهر شاه باش وز کینش کناره گیر
Гар хондае китоби савобу гуноҳ ро
گر خواندهای کتاب ثواب و گناه را
Ҷуз шоҳ кист сояи пояндаи илоҳ
جز شاه کیست سایهٔ پایندهٔ اله
Зини соя сар мапӣч ва маранҷон илоҳ ро
زین سایه سر مپیچ و مرنجان اله را
Дар давр ӯ набарда фалаки номи зулм ро
در دور او نبرده فلک نام ظلم را
Дар аҳд ӯ надидаи ҷаҳони дӯди оҳ ро
در عهد او ندیده جهان دود آه را
Ҳам ҳазраташ мурод диҳад номурод ро
هم حضرتش مراد دهد نامراد را
Ҳам даргааш паноҳ диҳад бепаноҳ ро
هم درگهش پناه دهد بیپناه را
Ҳам ҳалам ӯ қавом замин карда кӯҳ ро
هم حلم او قوام زمین کرده کوه را
Ҳам азм ӯ ба коҳи кашони бардаи коҳ ро
هم عزم او به کاهکشان برده کاه را
Ҳам зрФшондаҳи доман ҳар танги даст ро
هم زرفشانده دامن هر تنگدست را
Ҳам гӯш дода нома ҳар додхоҳ ро
هم گوش داده نامه هر دادخواه را
Гар дар шоҳ вор шавад баси аҷаби мадор
گر در شاهوار شود بس عجب مدار
Бар санг агар кунад зи анояти нигоҳ ро
بر سنگ اگر کند ز عنایت نگاه را
То басти нақши сӯрат ӯ сӯрати офарин
تا بست نقش صورت او صورت آفرین
Дар ҳам шикасти доираи коргоҳ ро
در هم شکست دایرهٔ کارگاه را
То дар дуои шоҳи фурӯғӣ қадам задем
تا در دعای شاه فروغی قدم زدیم
Дар ёфтем файзи дами субҳи гоҳ ро
در یافتیم فیض دم صبحگاه را