То ту ба гулшан омадӣ , бо ҳама дар кашокашам

تا تو به گلشن آمدی، با همه در کشاکشم

Ваа ки ту дар канори гул , ман ба миёни оташам

وه که تو در کنار گل، من به میان آتشم

То намаками лаби туро , май ба даҳон наме барам

تا نمکم لب تو را، می به دهان نمی‌برم

То начашм аз ин намак , чиз дигар наме чашм

تا نچشم از این نمک، چیز دگر نمی‌چشم

Чарх шавад ғуломи ман , давр занад ба коми ман

چرخ شود غلام من، دور زند به کام من

Гар ту ба гардишоварӣ ҷоми шароби биғшм

گر تو به گردش آوری جام شراب بیغشم

Косаи хӯну ҷом май , фарқи з ҳам накарда ам

کاسهٔ خون و جام می، فرق ز هم نکرده‌ام

Бас ки ба давр ?наргаст бода нахурда , сари хушам

بس که به دور نرگست باده نخورده، سرخوشم

Гарчи ба ҳеҷ ҳолатӣ ёд накардае маро

گرچه به هیچ حالتی یاد نکرده‌ای مرا

Ёди даҳони танги ту ҳеҷ нашуд Фромшм

یاد دهان تنگ تو هیچ نشد فرامشم

То ки аёни з парда шуд сӯрати нақши банди ту

تا که عیان ز پرده شد صورت نقش بند تو

Рашк нигорхона шуд , рӯй ба хӯни мунаққашам

رشک نگارخانه شد، روی به خون منقشم

Дӯш ба қади дилкашати қисса сарв гуфта ам

دوش به قد دلکشت قصهٔ سرو گفته‌ام

Гуфт ки шармсори шӯ аз ҳаракоти дилкашам

گفت که شرمسار شو از حرکات دلکشم

Бас ки шаби висоли ту нотиқа лол ме шавад

بس که شب وصال تو ناطقه لال می‌شود

Бо ҳамаи завқи сокинам , бо ҳамаи шавқи хомшм

با همه ذوق ساکنم، با همه شوق خامشم

Булъаҷабии нигар ки ман бо ҳамаи лофи ошиқӣ

بلعجبی نگر که من با همه لاف عاشقی

Ёри надида волаам , май нчшидаҳи биҳшм

یار ندیده واله‌ام، می نچشیده بیهشم

Неи зи ҳибби эминам , неи зи табиби мтмн

نی ز حبیب ایمنم، نی ز طبیب مطمئن

Чораи дил куҷо кунам каз ҳамаи ҷои мушаввашам

چارهٔ دل کجا کنم کز همه جا مشوشم

То фиканам Фрўғёи душмани шоҳро ба хӯн

تا فکنم فروغیا دشمن شاه را به خون

Дасти дуо бар осмон , тири бало ба таркишам

دست دعا بر آسمان، تیر بلا به ترکشم

Носрдини шаҳи қавии он ки зи бими теғ ӯ

ناصر دین شه قوی آن که ز بیم تیغ او

Тарк намӯда каҷ рӯй , абрӯии тарки маҳвашам

ترک نموده کج روی، ابروی تُرک مهوشم