Дӯш аз дар мехона кашиданд ба дӯшам

دوش از در می‌خانه کشیدند به دوشم

То рӯзи ҷазои масти зи кайфияти дӯшам

تا روز جزا مست ز کیفیت دوشم

Чашмам ба чаҳ кор ояд агар сода набинам

چشمم به چه کار آید اگر ساده نبینم

Комам ба чаҳ хуш бошад агар бода нанӯшам

کامم به چه خوش باشد اگر باده ننوشم

Ҳам хок дар пери Муғони серумаи чашмам

هم خاک در پیر مغان سرمهٔ چشمم

Ҳам зулфи каҷи мғбчгони ҳалқаи гӯшам

هم زلف کج مغبچگان حلقهٔ گوشم

Ҳам чашми сияҳи маст ту карда сети харобам

هم چشم سیه مست تو کرده‌ست خرابم

Ҳам лаъли қадаҳи нӯши ту бардаи сети зи ҳушам

هم لعل قدح نوش تو برده‌ست ز هوشم

Ту меҳри дарахшнда ва ман зарраи муҳтоҷ

تو مهر درخشنده و من ذرهٔ محتاج

Ту хонаи фурӯзанда ва ман хона ба дӯшам

تو خانه فروزنده و من خانه به دوشم

Хӯни дилам аз ҳасрати як ҷом ба ҷӯш аст

خون دلم از حسرت یک جام به جوش است

Обӣ ба сари оташи ман зан ки нҷўшм

آبی به سر آتش من زن که نجوشم

То шонаи сифат чанг задам бар сари зулфат

تا شانه صفت چنگ زدم بر سر زلفت

Гуҳи уқдаи гушояндаи гуҳии нофаи фурушам

گه عقده گشاینده گهی نافه فروشم

То меҳр ту зад бар лаби ман меҳр хамӯшӣ

تا مهر تو زد بر لب من مهر خموشی

Оташи зи серум шуъла кашида сет ва хамӯшам

آتش ز سرم شعله کشیده‌ست و خموشم

Дар доираи ишқи ту то пои ниҳодам

در دایرهٔ عشق تو تا پای نهادم

Гоҳе ба хароши дил ва гоҳе ба хурӯшам

گاهی به خراش دل و گاهی به خروشم

Гӯйанд ки дар синаи ғами ишқ ниҳон кун

گویند که در سینه غم عشق نهان کن

Дар пунбаи чисон оташ сӯзанда бапушам

در پنبه چسان آتش سوزنده بپوشم

Фориғ нашавам зини шаби торики фурӯғӣ

فارغ نشوم زین شب تاریک فروغی

То дар паии он моҳи фурӯзандаи нкўшм

تا در پی آن ماه فروزنده نکوشم