Гар даст диҳад домани он сарви равонам

گر دست دهد دامن آن سرو روانم

Озод шавад дили зи ғам ҳар ду ҷаҳонам

آزاد شود دل ز غم هر دو جهانم

Омад ба лаби бом ки хуршеди заминам

آمد به لب بام که خورشید زمینم

Бигирифт ба кафи ҷом ки ҷамшеди замонам

بگرفت به کف جام که جمشید زمانم

Афрӯхт рух аз бода ки оташи зани шаҳрам

افروخت رخ از باده که آتش‌زن شهرم

Афрохт қад аз ҷилва ки ғоратгар ҷонам

افراخت قد از جلوه که غارت گر جانم

Гар аз дирами он сарви хромндаҳи даройад

گر از درم آن سرو خرامنده درآید

Бархезам ва бар чашми худ ӯро бинишонам

برخیزم و بر چشم خود او را بنشانم

Дай субҳ шунидам зи лаби ғунча ки ме гуфт

دی صبح شنیدم ز لب غنچه که می‌گفت

Ман танги дил аз ҳасрати он танги даҳонам

من تنگ دل از حسرت آن تنگ دهانم

Дар олами перии сару корам ба ҷавонӣ аст

در عالم پیری سر و کارم به جوانی است

Перона сар омад ба серуми бахти ҷавонам

پیرانه‌سر آمد به سرم بخت جوانم

Акнӯн на марои киштӣ аз он абрӯу мижгон

اکنون نه مرا کشتی از آن ابرو و مژگان

Дерӣаст ки ман куштаи он тиру камонам

دیری است که من کشتهٔ آن تیر و کمانم

Субҳами ҳама бо ёди сари зулф ту шуд шом

صبحم همه با یاد سر زلف تو شد شام

Як рӯз набудам ки набӯдӣ ба гумонам

یک روز نبودم که نبودی به گمانم

Ҳам қатра фурӯрихтӣ аз чашмаи чашмам

هم قطره فروریختی از چشمهٔ چشمم

Ҳам парда барандохтӣ аз рози ниҳонам

هم پرده برانداختی از راز نهانم

Гуфтам ки биҷӯем зи даҳони ту нишоне

گفتم که بجویم ز دهان تو نشانی

Гуми гашт дар ин нуқтаи мавҳуми нишонам

گم گشت در این نقطهٔ موهوم نشانم

Ҷузи фикри руху зикр лабаш нест фурӯғӣ

جز فکر رخ و ذکر لبش نیست فروغی

Фикрӣ ба замири ману зикрӣ ба забонам

فکری به ضمیر من و ذکری به زبانم