Домани хмиаҳи сафар аз дар дӯст ме кунам
دامن خمیه سفر از در دوست میکنم
Хӯн ҷигар бидидаам пораи дил ба доманам
خون جگر بدیدهام پارهٔ دل به دامنم
Ҳеҷ кас аз муоширони ҳам сафарам наме шавад
هیچ کس از معاشران هم سفرم نمیشود
Тарсам аз ин мусофирати ҷон ба дар ояд аз танам
ترسم از این مسافرت جان به در آید از تنم
Ҳар қадамӣ ки май рӯми пой ба санг ме хӯрд
هر قدمی که میروم پای به سنگ میخورد
Ҳар нафасӣ ки май кашами шуъла ба дашт май занам
هر نفسی که میکشم شعله به دشت میزنم
Ғайри ?илам дар ин қадам ҳеҷ нашуд мушаххасам
غیر الم در این قدم هیچ نشد مشخصم
Ғайри хатар дар ин сафар ҳеҷ нашуд муайянам
غیر خطر در این سفر هیچ نشد معینم
Рӯзи видоъи ман касе танг дилӣ наме кунад
روز وداع من کسی تنگ دلی نمیکند
Бас ки ба дӯстӣ ӯ бо ҳамаи шаҳри душманам
بس که به دوستی او با همه شهر دشمنم
Ман ки зи остон ӯ ҷой дигар нарафта ам
من که ز آستان او جای دگر نرفتهام
Рӯ ба кадом дар кунам , бор куҷо бияфканам
رو به کدام در کنم، بار کجا بیفکنم
Аз сари ман ҳавоӣ ӯ ҳеҷ ба дар наме равад
از سر من هوای او هیچ به در نمیرود
Гар з дар сарой ӯ бахт кашад ба гулшанам
گر ز در سرای او بخت کشد به گلشنم
Хӯшаи иштиёқи ман санги фироқи бишиканад
خوشهٔ اشتیاق من سنگ فراق بشکند
Аҳд ки бастаам ба ӯ як сар мӯӣ нашканам
عهد که بستهام به او یک سر موی نشکنم
Қамарии боғ ӯ манам то бишносем бибин
قمری باغ او منم تا بشناسیم ببین
Доғи ҷафо ба синаам , тавқи вафо ба гарданам
داغ جفا به سینهام، طوق وفا به گردنم
Мурғи ҳаво гирифтаам аз сари сидра рафта ам
مرغ هوا گرفتهام از سر سدره رفتهام
То ба кадоми шохае боз шавад нишеманам
تا به کدام شاخهای باز شود نشیمنم
Аз сари кӯии ошнои бардаи фалак ба ғурбатам
از سر کوی آشنا برده فلک به غربتم
Ҳиммати шаҳ магар кашад боз ба сӯии масканам
همت شه مگر کشد باز به سوی مسکنم
Гавҳари тоҷи хусравӣ , носрдини шаҳи қавӣ
گوهر تاج خسروی، ناصردین شه قوی
Он ки зи хоки мақдамаши соҳиби чашми равшанам
آن که ز خاک مقدمش صاحب چشم روشنم
Дар ҳамаи ҷо Фрўғё рафт фурӯғи шеъри ман
در همه جا فروغیا رفت فروغ شعر من
Чашму чароғи шоирон дар ҳамаи маҷлисии манам
چشم و چراغ شاعران در همه مجلسی منم