Ман аз камол шавқ надонам ки ин туе

من از کمال شوق ندانم که این تویی

Ту аз ғурур ҳасан ндонӣ ки ин манам

تو از غرور حسن ندانی که این منم

Гар бркннд дидаам аз нохуни итоб

گو برکنند دیده‌ام از ناخن عتاب

Гар дида аз шамоили хуби ту бркнм

گر دیده از شمایل خوب تو برکنم

Бигузаштам аз биҳишти барин остин фишон

بگذشتم از بهشت برین آستین فشان

То хоки остон ту карданд масканам

تا خاک آستان تو کردند مسکنم

Машну зи ман ба ғайри навоҳои сўзнок

مشنو ز من به غیر نواهای سوزناک

Зеро ки дастпарвар мурғони гулшанам

زیرا که دست پرور مرغان گلشنم

Он қамарии ҳдиқаҳи ишқам ки карда бахт

آن قمری حدیقهٔ عشقم که کرده بخت

Зулфи баланди сарвқадони тавқи гарданам

زلف بلند سروقدان طوق گردنم

Шоҳини тири зпнҷаҳи дасти муҳаббатам

شاهین تیز زپنجهٔ دست محبتم

Зон шуд фарози соиди шоҳони нишеманам

زان شد فراز ساعد شاهان نشیمنم

То хори ишқи гӯшаи домон ман гирифт

تا خار عشق گوشهٔ دامان من گرفت

Гулҳои ашки рехт ба гули зори доманам

گلهای اشک ریخت به گل‌زار دامنم

То сар ниҳодаам ба иродат ба пои дӯст

تا سر نهاده‌ام به ارادت به پای دوست

Омодаи маломати як шаҳри душманам

آمادهٔ ملامت یک شهر دشمنم

Берун чигуна меравад аз кини маҳвашон

بیرون چگونه می‌رود از کین مهوشان

Меҳрӣ ки ҳамчуи рӯҳи фурӯрафта дар танам

مهری که همچو روح فرورفته در تنم

То чашм ман фитод фурӯғӣ ба рӯй ӯ

تا چشم من فتاد فروغی به روی او

Хуршеди бардаи равшанӣ аз чашми равшанам

خورشید برده روشنی از چشم روشنم