На ба дайр ҳамдамам шуд , на ба каъба ҳам нишинам

نه به دیر همدمم شد، نه به کعبه هم نشینم

Аҷабӣ набошад аз ман ки барии зи куфру дайнам

عجبی نباشد از من که بری ز کفر و دینم

Туу кӯчаи саломат , ману ҷодаи маломат

تو و کوچهٔ سلامت، من و جادهٔ ملامت

Ки ба олами машйати ту чунон ва ман чунинам

که به عالم مشیت تو چنان و من چنینم

На ту ман шӯй , на ман ту , ба ҳамин ҳамеша шодам

نه تو من شوی، نه من تو، به همین همیشه شادم

Ки ба коргоҳ ҳастӣ ту ҳамон ва ман ҳаминам

که به کارگاه هستی تو همان و من همینم

зи суҷуди хоки поиш ба серум чаҳ ҳо наомад

ز سجود خاک پایش به سرم چه‌ها نیامد

Қалам қазо надонам чаҳ навишта бар ҷабинам

قلم قضا ندانم چه نوشته بر جبینم

Чаҳ кунам агар нигарадам паии соҳибони хирман

چه کنم اگر نگردم پی صاحبان خرمن

Ки фақири хона бар дӯшу гадои хӯшаи чинам

که فقیر خانه بر دوش و گدای خوشه‌چینم

Рухи дӯстро надидам дам рафтан , эй дариғо

رخ دوست را ندیدم دم رفتن، ای دریغا

Ки ба рӯй ӯ науфтод нигоҳи вопасинам

که به روی او نیفتاد نگاه واپسینم

Ба чаҳ рӯ бар остонаши паии саҷдаи сргзорм

به چه رو بر آستانش پی سجده سرگذارم

Ки ҳазор бут ниҳонаст ба зери остинам

که هزار بت نهان است به زیر آستینم

Чу ба ғуссаи дили ниҳодам , чаҳ таваққуъами зи шодӣ

چو به غصه دل نهادم، چه توقعم ز شادی

Чу ба заҳр ху гирифтам чаҳ тамаъи зи ангабинам

چو به زهر خو گرفتم چه طمع ز انگبینم

Туу зулфи машки борати ману чашми ашки боРом

تو و زلف مشک بارت من و چشم اشک بارم

Туу лаъли обдорти ману коми оташинам

تو و لعل آبدارت من و کام آتشینم

Касе аз сухани шиносон ба лаби гҳрФшонт

کسی از سخن شناسان به لب گهرفشانت

Нишнид гуфта ман ки нагуфт офаринам

نشنید گفته من که نگفت آفرینم

Ману дида баргирафтан ба кадоми дили фурӯғӣ

من و دیده برگرفتن به کدام دل فروغی

Ки месерум нагардад ки фурӯғ ӯ набинам

که میسرم نگردد که فروغ او نبینم