Ёрб он номеҳрбони маи дили фарогиради зи кинам

یارب آن نامهربان مه دل فراگیرد ز کینم

Нарм гардад оҳанаш аз туфи оҳи оташинам

نرم گردد آهنش از تف آه آتشینم

Гар нагирад доманаш , дод аз ғубори ҳарзаи гирдам

گر نگیرد دامنش، داد از غبار هرزه گردم

Вар науфтад бар Рахш , оҳ аз нигоҳи вопасинам

ور نیفتد بر رخش، آه از نگاه واپسینم

Бо насими турра ӯ дар баҳористони рӯмам

با نسیم طره او در بهارستان رومم

Бо хаёли сӯрат ӯ дар нгорстони чинам

با خیال صورت او در نگارستان چینم

Худ чаҳ андешами зи ҳиҷрони ман ки дар базми висолам

خود چه اندیشم ز هجران من که در بزم وصالم

ё чаҳ ташвишами зи дӯзахи ман ки дар хулди бринм

یا چه تشویشم ز دوزخ من که در خلد برینم

Гар ту мейри маҷлисӣ , ман ҳам муҳиби тираи рӯзам

گر تو میر مجلسی، من هم محب تیره‌روزم

Вари ту шоҳи кишварии ман ҳам ғуломи камтаринам

ور تو شاه کشوری من هم غلام کمترینم

Гар маҷол гиря медидам ба хоки остонат

گر مجال گریه می‌دیدم به خاک آستانت

Сад ҳазорон диҷла сар мезад зи тарафи остинам

صد هزاران دجله سر می‌زد ز طرف آستینم

Қобили кунҷи қафаси охири нгрдидм дариғо

قابل کنج قفس آخر نگردیدم دریغا

Ман ки дар боғи ҷинони ҳам шаҳи пари рӯҳи аломинм

من که در باغ جنان هم شه پر روح‌الامینم

Пай ба маънӣ бардаам дар олами сӯрати парастӣ

پی به معنی برده‌ام در عالم صورت پرستی

Гар ту маҳви сӯратӣ , ман моти сӯрати офаринам

گر تو محو صورتی، من مات صورت آفرینم

Миннатҳои матлабами сӯрат наме бандади фурӯғӣ

منتهای مطلبم صورت نمی‌بندد فروغی

То ба чашми худ ҷамоли шоҳид маънӣ набинам

تا به چشم خود جمال شاهد معنی نبینم