То бо камон абрӯ бинишаст дар камӣнам

تا با کمان ابرو بنشست در کمینم

Дар хӯн хеш бинишонад аз тири дилнишинам

در خون خویش بنشاند از تیر دلنشینم

Ҳам туррааш баҳам зад тӯмори сабру тобам

هم طره‌اش بهم زد طومار صبر و تابم

Ҳам ғамзааш з ҷо кунад бунёди ақлу дайнам

هم غمزه‌اش ز جا کند بنیاد عقل و دینم

Гоҳе ба дил кунад ҷо , гоҳе ба дидаи мо ро

گاهی به دل کند جا، گاهی به دیده ما را

Як ҷо наменишинад шоҳ ҳашам нишинам

یک جا نمی‌نشیند شاه حشم نشینم

Ҳар гӯшаи аҳл розӣ дорад бадви ниёзӣ

هر گوشه اهل رازی دارد بدو نیازی

Дар роҳи ишқи бозӣ танҳо на ман чунинам

در راه عشق بازی تنها نه من چنینم

Ту хирмани ҷамолӣ , ман хӯшаи чини мискин

تو خرمن جمالی، من خوشه‌چین مسکین

Ту хоҷаи бузургӣ , ман бандаи камӣнам

تو خواجه بزرگی، من بنده کمینم

Ту подшоҳи ҳасанӣ , ман додхоҳи ишқам

تو پادشاه حسنی، من دادخواه عشقم

Ту фитнаи замонӣ , ман шӯриши заминам

تو فتنهٔ زمانی، من شورش زمینم

Хорӣ ки аз ту ояд беҳтари зи ту ситонам

خاری که از تو آید بهتر ز تو ستانم

Бӯе ки аз ту бошад хуштар зи ёсаминам

بویی که از تو باشد خوش تر ز یاسمینم

Даст аз ту бар надорамгар май кашӣ ба дорам

دست از تو بر ندارم گر می‌کشی به دارم

Меҳр аз ту брнагирамгар май кашӣ ба кинам

مهر از تو برنگیرم گر می‌کشی به کینم

Рӯзӣ агар бубинами худро бар остонат

روزی اگر ببینم خود را بر آستانت

Дигар касе набинад ҷонро дар остинам

دیگر کسی نبیند جان را در آستینم

Он дам ки бар лаб ояд ҷонами зи заҳри ҳиҷрон

آن دم که بر لب آید جانم ز زهر هجران

Аз лаъли нӯшхандати муштоқи ангабинам

از لعل نوشخندت مشتاق انگبینم

Бар осмон хӯбӣ дорам маии фурӯғӣ

بر آسمان خوبی دارم مهی فروغی

Каз саҷдаи заминаш Меҳрӣаст бар ҷабинам

کز سجده زمینش مهری است بر جبینم