То куфри сар зулфат зад роҳи дилу дайнам

تا کفر سر زلفت زد راه دل و دینم

Ҷузи ишқи ту ҳар кешӣ куфраст дар ойинам

جز عشق تو هر کیشی کفر است در آیینم

Ҳар субҳи з рӯй ту ҳам хонаи хуршедам

هر صبح ز روی تو هم خانهٔ خورشیدم

Ҳар шоми зи ашки худ ҳамсояи парвинам

هر شام ز اشک خود همسایهٔ پروینم

Ту чашмаи хуршедии ман зарраи муҳтоҷам

تو چشمهٔ خورشیدی من ذرهٔ محتاجم

Ту хоҷаи мустағнӣ , ман бандаи мискинам

تو خواجهٔ مستغنی، من بنده مسکینم

То хати туро дидам , додӣ рақами хӯнам

تا خط تو را دیدم، دادی رقم خونم

То меҳри ту варзедам , бастии камари кинам

تا مهر تو ورزیدم، بستی کمر کینم

Ҳам силсила бар гардан зон кокули печонам

هم سلسله بر گردن زان کاکل پیچانم

Ҳам ғолия дар доман зон сунбули парчинам

هم غالیه در دامن زان سنبل پرچینم

Ҳам сари даҳонашро меҷӯям ва ме ёбам

هم سر دهانش را می‌جویم و می‌یابم

Ҳам акси ҷамолашро мехоҳам ва май байнам

هم عکس جمالش را می‌خواهم و می‌بینم

Ҳам бодаи ишқашро май гирам ва май нӯшам

هم بادهٔ عشقش را می‌گیرم و می‌نوشم

Ҳам донаи меҳрашро май корам ва май чинам

هم دانهٔ مهرش را می‌کارم و می‌چینم

Аз қомати мавзунаш дар сояи шамшодам

از قامت موزونش در سایهٔ شمشادم

Вази оризи гулгунаш дар домани насринам

وز عارض گلگونش در دامن نسرینم

Гар бар сари хок ман биншинӣ ва бархезӣ

گر بر سر خاک من بنشینی و برخیزی

То маҳшар аз ин шодӣ бархезам ва биншинам

تا محشر از این شادی برخیزم و بنشینم

То васф лабат гуфтам дарҳои дарии сифтам

تا وصف لبت گفتم درهای دری سفتم

Алҳақ ки дар ин маънии мустуҷиби таҳсинам

الحق که در این معنی مستوجب تحسینم

То моҳи фурӯғии рух аз кулба ман бартофт

تا ماه فروغی رخ از کلبه من برتافت

Аз оҳи саҳар ҳар шаб шамъӣаст ба болинам

از آه سحر هر شب شمعی است به بالینم

Хониш
ғзл шморҳ 377 — фотмҳ зндӣ