Дар хилватӣ ки раҳ нест пайғамбари сабо ро
در خلوتی که ره نیست پیغمبر صبا را
Он ҷо ки май расонади пайғомҳои мо ро
آنجا که میرساند پیغامهای ما را
Гӯшӣ ки ҳеҷ нишнид фарёди подшоҳон
گوشی که هیچ نشنید فریاد پادشاهان
Хоҳад куҷо шунидан дод дили гадо ро
خواهد کجا شنیدن داد دل گدا را
Дар пеши моҳи рӯйони сари хати бандагии даҳ
در پیش ماهرویان سر خط بندگی ده
Кин ҷо касе нахондаи сети фармони подшо ро
کاین جا کسی نخواندهست فرمان پادشا را
То тарк ҷон нагуфтам , осӯдаи дили нхФтм
تا ترک جان نگفتم، آسوده دل نخفتم
То сайр худ накардам нашнохтам худо ро
تا سیر خود نکردم نشناختم خدا را
Болои хуш хиромӣ омад ба қасди ҷонам
بالای خوشخرامی آمد به قصد جانم
ё раб ки бармагардон аз ҷонами ин бало ро
یا رب که برمگردان از جانم این بلا را
Соқии сабуи кашонро май хуррамии ниФзўд
ساقی سبو کشان را می خرمی نیفزود
Барҷом мебифзо лаъли тараби Фзо ро
برجام می بیفزا لعل طرب فزا را
Дасти фалаки зи корам вақте гиреҳи кушояд
دست فلک ز کارم وقتی گره گشاید
Каз якдигари гушойии зулфи гиреҳи гшо ро
کز یکدیگر گشایی زلف گره گشا را
Дар қимати даҳонати нақди равони супурдам
در قیمت دهانت نقد روان سپردم
Яъне ба ҳеҷ додам ҷони гарони баҳо ро
یعنی به هیچ دادم جان گرانبها را
То домани қиёмат , аз сарви нолаи хезад
تا دامن قیامت، از سرو ناله خیزد
Гар дар чамани чамонеи он қомати расо ро
گر در چمن چمانی آن قامت رسا را
Хуршед агар надидӣ дар зери чатри мишкӣн
خورشید اگر ندیدی در زیر چتر مشکین
Бар оризат назар кун гесуии машки со ро
بر عارضت نظر کن گیسوی مشکسا را
Ҷое нишондии охири бегонаро ба маҷлис
جایی نشاندی آخر بیگانه را به مجلس
Каз баҳри ошноён холӣ насохт ҷо ро
کز بهر آشنایان خالی نساخت جا را
Гар васф шаҳ набӯдӣ мақсӯди ман , фурӯғӣ
گر وصف شه نبودی مقصود من، فروغی
Эзад ба ман надодии табъи ғазали саро ро
ایزد به من ندادی طبع غزلسرا را
Шоҳи сарири тамкини шоистаи Носириддин
شاه سریر تمکین شایسته ناصرالدین
Каз фари подшоҳӣ фармон диҳад қазо ро
کز فر پادشاهی فرمان دهد قضا را
Шоҳои басӯии хасмати тир дуо фикандам
شاها بسوی خصمت تیر دعا فکندم
Аз кирдигор хоҳам таъсии ин дуо ро
از کردگار خواهم تاثیر این دعا را