Лабашро ҳар чаҳ бӯседам , фузун тар шуд ҳавои ман

لبش را هر چه بوسیدم، فزون‌تر شد هوای من

Надорад интиҳои хоҳиш бе миннатҳои ман

ندارد انتهایی خواهش بی منتهای من

Чаро болотар аз воъиз набошам бар лаби кавсар

چرا بالاتر از واعظ نباشم بر لب کوثر

Ки дар май хонаи доими садри маҷлис буд ҷои ман

که در می‌خانه دایم صدر مجلس بود جای من

?хитои банда бояд то атоӣ хоҷа бинмоед

خطای بنده باید تا عطای خواجه بنماید

Намоён шуд атоӣ ӯ зи тӯмори ?хитои ман

نمایان شد عطای او ز طومار خطای من

Шабӣ каз шӯри мастии гиряи мастона сар кардам

شبی کز شور مستی گریهٔ مستانه سر کردم

Саҳар аз дар даромад шоҳиди ширини адои ман

سحر از در درآمد شاهد شیرین ادای من

Скндрўор дар зулмати басии лаб ташна гардидам

سکندروار در ظلمت بسی لب تشنه گردیدم

Ки ҷом бода шуд сарчашмаи оби бақои ман

که جام باده شد سرچشمهٔ آب بقای من

Ба сад таъҷили бустон аз кафши паймона май ро

به صد تعجیل بستان از کفش پیمانهٔ می را

Ки дар паймони худ сустаст ёр бе вафои ман

که در پیمان خود سست است یار بی‌وفای من

Ба майдони муҳаббати хӯни баҳояш аз ки бустонам

به میدان محبت خون بهایش از که بستانم

Ки помол саворон шуд дил бедасту пои ман

که پامال سواران شد دل بی‌دست و پای من

Давои ошиқи длхстаҳро маъшӯқ ме донад

دوای عاشق دلخسته را معشوق می‌داند

Касе то дард нашносад намедонад давои ман

کسی تا درد نشناسد نمی‌داند دوای من

Худоро зоҳдо бар чини бисоти худнамое ро

خدا را زاهدا بر چین بساط خودنمایی را

Ки худ рое надорад раҳ ба бозори худои ман

که خود رایی ندارد ره به بازار خدای من

зи худ бегонаи шӯгар бо ту хоҳӣ ошно гардад

ز خود بیگانه شو گر با تو خواهی آشنا گردد

Ки ман аз худ шудам бегона то шуд ошнои ман

که من از خود شدم بیگانه تا شد آشنای من

Расонади охир ба дасти ман сари зулфи расояш ро

رساند آخر به دست من سر زلف رسایش را

Чаҳ миннатҳо ки дорад бар серуми бахти расои ман

چه منت‌ها که دارد بر سرم بخت رسای من

Сазадгар теғи абрӯяши кушояди кишвари дилҳо

سزد گر تیغ ابرویش گشاید کشور دلها

Ки ҳам шакласт бо теғи шаҳи кшўргшои ман

که هم شکل است با تیغ شه کشورگشای من

АбўолФтҳи Музаффари Носириддини шоҳи дайн парвар

ابوالفتح مظفر ناصرالدین شاه دین پرور

Ки аъдояш ба хӯн хуфтанд аз тири дуои ман

که اعدایش به خون خفتند از تیر دعای من

Фурӯғии мастии ман кам нашуд аз давлати соқӣ

فروغی مستی من کم نشد از دولت ساقی

Ки бар умраши биафзояди худои ман барои ман

که بر عمرش بیفزاید خدای من برای من