Оҳӣ ки рахна кардам , аз вай ба санги хора

آهی که رخنه کردم، از وی به سنگ خاره

Оҷиз шуд аз дили дӯст , ё раб дигар чаҳ чора ?

عاجز شد از دِلِ دوست، یا رب دگر چه چاره؟ 

Бедорӣам чаҳ доне ? эй хуфтае ки шаб ҳо

بیداری‌ام چه دانی؟ ای خفته‌‌ای که شب‌ها

Нанашастае ба ҳасрат , нашимурдае ситора

نَنْشَسته‌ای به حسرت، نشمرده‌ای ستاره

Ҷонон агар нишинад , як бор дар канорам

جانان اگر نشیند، یک بار در کنارم

Як бора ме тавонам , кардани зи ҷони канора

یک باره می‌توانم، کردن ز جان کناره

Гуфтам ба шаҳнаи нолам , аз чашм ӯ валикин

گفتم به شحنه نالم، از چشم او ولیکن

Парвои з кас надорад , масти шароби хора

پروا ز کس ندارد، مست شراب خواره

эй тоб дода гесу , ҳолеаст бар дили ман

ای تاب داده گیسو، حالی است بر دل من

Аз тоб беҳисобат , вази печ бе шумора

از تاب بی‌حسابت، وز پیچ بی‌شماره

Ошуфтагони ишқат , гирам ки ҷамъ гирданд

آشفتگان عشقت، گیرم که جمع گردند

Ҷамъ аз куҷо тавон кард , дилҳои пораи пора ?

جمع از کجا توان کرد، دل‌های پاره پاره؟ 

эй шаҳи савори чолок , аҳволи мо чаҳ доне ?

ای شَه سوارِ چالاک، احوال ما چه دانی؟ 

Каз ҳолати пиёда , ғофил буд савора

کز حالت پیاده، غافل بود سواره

Бо ин сипоҳи мижгон , аз хонагар даройӣ

با این سپاه مژگان، از خانه گر درآیی

Тасхир метавон кард , шаҳрӣ ба як ишора

تسخیر می‌توان کرد، شهری به یک اشاره

Аз лаълу чашмати охир , дидӣ ки шуд фурӯғӣ

از لعل و چشمت آخر، دیدی که شد فروغی

Мамнӯн ба як табассум , қонеъ ба як назора

ممنون به یک تَبَسُّم، قانع به یک نظاره