Ҳар мурғ каз он гулбуни нави бохбрстӣ

هر مرغ کز آن گلبن نو باخبرستی

Ҳар нағма ки сар кард басӣ бо асари сетӣ

هر نغمه که سر کرد بسی با اثر ستی

Шодем зи фархундагии бахт ки мо ро

شادیم ز فرخندگی بخت که ما را

Фархунда нигорӣаст ки фаррухи сирстӣ

فرخنده نگاری است که فرخ سیرستی

Мо хаста нишинем ва ту дар чашмаи нӯшӣ

ما خسته نشینیم و تو در چشمهٔ نوشی

Мо кушта заҳрем ва ту танги шкрстӣ

ما کشته زهریم و تو تنگ شکرستی

Аз улфати могар ба гурезӣ аҷабӣ нест

از الفت ما گر به گریزی عجبی نیست

Мо тира ниҳодем ва ту равшани қмрстӣ

ما تیره نهادیم و تو روشن قمرستی

Охири ҷигарам дар ҳаваси лаъли ту хӯн шуд

آخر جگرم در هوس لعل تو خون شد

Фарёд ки сармояи хӯни ҷгрстӣ

فریاد که سرمایهٔ خون جگرستی

Шурӣ ки фикандӣ ба серум зон лаби ширин

شوری که فکندی به سرم زان لب شیرین

Пайдост аз ин чашма ки дар чашми трстӣ

پیداست از این چشمه که در چشم ترستی

Шояд агар аз ишқи рахти шуҳраи шаҳрам

شاید اگر از عشق رخت شهرهٔ شهرم

Зеро ки дар офоқ ба хӯбии смрстӣ

زیرا که در آفاق به خوبی سمرستی

Натавон ?назарет кард ба амнияти хотир

نتوان نظرت کرد به امنیت خاطر

Каз чашми сияҳи фитнаи соҳиби нзрстӣ

کز چشم سیه فتنهٔ صاحب نظرستی

То дидаи ?ути он зулфи биногваши надидаи сет

تا دیده‌ات آن زلف بناگوش ندیده‌ست

Осӯдаи дил аз гиряи шому саҳари сетӣ

آسوده دل از گریهٔ شام و سحر ستی

Афсӯс ки он сарви хромндаҳи фурӯғӣ

افسوس که آن سرو خرامنده فروغی

Умрӣаст гарони моя вале дар гзрстӣ

عمری است گران مایه ولی در گذرستی