эй зулфи ту бар ҳам зани фарзонагии мо

ای زلف تو بر هم زن فرزانگی ما

Венаи силсилаи сармояи девонагии мо

وین سلسله سرمایهٔ دیوانگی ما

Сар бар дами теғ ту ниҳодем ба мардӣ

سر بر دم تیغ تو نهادیم به مردی

Кас нест дарин арса ба мардонагии мо

کس نیست درین عرصه به مردانگی ما

Бо мо нашудӣ муҳаррам ва аз халқи ду олам

با ما نشدی محرم و از خلق دو عالم

Савдоӣ ту шуд иллати бегонагии мо

سودای تو شد علت بیگانگی ما

Он мурғ асирем ба доми ту ки хӯрданд

آن مرغ اسیریم به دام تو که خوردند

Мурғони гулистони ғам бе донагии мо

مرغان گلستان غم بی دانگی ما

Гуфтам ки касе нест ба бечорагии ман

گفتم که کسی نیست به بیچارگی من

Гуфто ки бутӣ нест ба ҷононгии мо

گفتا که بتی نیست به جانانگی ما

Гуфтам ки буд қотили соҳиби назарон , гуфт

گفتم که بود قاتل صاحب‌نظران، گفت

Чашмӣ ки буд маншаи мстонгии мо

چشمی که بود منشا مستانگی ما

Олами ҳамаро сӯхт ба як шуълаи фурӯғӣ

عالم همه را سوخت به یک شعله فروغی

Шамъӣ ки буд боиси парвонагии мо

شمعی که بود باعث پروانگی ما