Хушо шабӣ ки ба оромгоҳ ман бошӣ
خوشا شبی که به آرامگاه من باشی
Ман осмон ту бошам , ту моҳ ман бошӣ
من آسمان تو باشم، تو ماه من باشی
Камони нуҳум ба камони зулфи зи неруии ишқ
کمان نهم به کمان زلف ز نیروی عشق
Тугар нишонаи тири нигоҳ ман бошӣ
تو گر نشانهٔ تیر نگاه من باشی
Туро ду зулфи шаби осо барои он доданд
تو را دو زلف شب آسا برای آن دادند
Ки воқиф аз ману рӯзи сиёҳ ман бошӣ
که واقف از من و روز سیاه من باشی
Ман аз ду наргиси масти ту чашм он дорам
من از دو نرگس مست تو چشم آن دارم
Ки огаҳ аз нигаҳи гоҳи гоҳ ман бошӣ
که آگه از نگه گاه گاه من باشی
Ба ҳукми ишқу тақозои ҳасан май бояд
به حکم عشق و تقاضای حسن میباید
Ки ман гадоӣ ту бошам , ту шоҳ ман бошӣ
که من گدای تو باشم، تو شاه من باشی
Пас аз ҳалок ба хоками биё ки май тарсам
پس از هلاک به خاکم بیا که میترسم
Алии алсбоҳи ҷазои узрхоҳ ман бошӣ
علی الصباح جزا عذرخواه من باشی
Агар чаҳ ҳеҷ умед аз ту бар наме ояд
اگر چه هیچ امید از تو بر نمیآید
Ҳамин басаст ки умедгоҳ ман бошӣ
همین بس است که امیدگاه من باشی
Батон каҷи каллаи онҷо ки дар миён оянд
بتان کج کله آنجا که در میان آیند
Ту дар миёни бути каҷи кулоҳ ман бошӣ
تو در میان بت کج کلاه من باشی
Чу нест қисмати ман офияти ҳамон беҳтар
چو نیست قسمت من عافیت همان بهتر
Ки офати ману ҳоли табоҳ ман бошӣ
که آفت من و حال تباه من باشی
Аз он ба чашми худ эй ашк масканат додам
از آن به چشم خود ای اشک مسکنت دادم
Ки дар баёни муҳаббати гувоҳ ман бошӣ
که در بیان محبت گواه من باشی
Ба гиря гуфтамаш оё гузар кунӣ бар ман
به گریه گفتمش آیا گذر کنی بر من
Ба ханда гуфт агар хоки роҳ ман бошӣ
به خنده گفت اگر خاک راه من باشی
Фурӯғӣ аз паии он зулфу чеҳра то нарӯй
فروغی از پی آن زلف و چهره تا نروی
Чигуна бо хабар аз ашку оҳ ман бошӣ
چگونه با خبر از اشک و آه من باشی