Гарчи он зулфи сияҳро ту наме ларзоне

گرچه آن زلف سیه را تو نمی‌لرزانی

Пас чаро нофа чинаст бад-ӣни арзонӣ

پس چرا نافهٔ چین است بدین ارزانی

Чун ду зулфи ту парокандау саргардонам

چون دو زلف تو پراکنده و سرگردانم

Ки ту як бори марои гирди сарати гирдоне

که تو یک بار مرا گرد سرت گردانی

Мори зулфин батон ҳалқа ба рухсор занад

مار زلفین بتان حلقه به رخسار زند

Зулф чун мори ту чанбар зада бар пешонӣ

زلف چون مار تو چنبر زده بر پیشانی

Халқӣ аз рӯй ту дар кӯча бе оромӣ

خلقی از روی تو در کوچهٔ بی آرامی

Ҷамъӣ аз мӯии ту дар ҳалқа бе сомонӣ

جمعی از موی تو در حلقهٔ بی سامانی

Мӯ ба мӯем захми мӯии ту дар печ ва хам аст

مو به مویم زخم موی تو در پیچ و خم است

Ҳеҷ каси мӯии надидаи сети бад-ӣни печоне

هیچ کس موی ندیده‌ست بدین پیچانی

Ҳар ки лабҳои туро чашмаи ҳайвони шимурд

هر که لبهای تو را چشمهٔ حیوان شمرد

Бенасибаст ҳануз аз сифати инсонӣ

بی‌نصیب است هنوز از صفت انسانی

Гирам аз парда шуд он сӯрати зебои пайдо

گیرم از پرده شد آن صورت زیبا پیدا

Ҳосили дида ман чист ба ҷузи ҳайронӣ

حاصل دیده من چیست به جز حیرانی

Хӯни баҳо додан як шаҳри басӣ душвор аст

خون بها دادن یک شهر بسی دشوار است

Дӯстонро натавон кишти бад-ӣни осонӣ

دوستان را نتوان کشت بدین آسانی

Гуфтамаш дар раҳи ҷонона чу бояд кардан

گفتمش در ره جانانه چو باید کردن

Зери лаби ханда занон гуфт ки ҷони афшонӣ

زیر لب خنده زنان گفت که جان افشانی

Доим эй турраи ҳиҷоби рухи ёрӣ гуё

دایم ای طره حجاب رخ یاری گویا

Нойиби ҳоҷиби дарбори шаҳи Эронӣ

نایب حاجب دربار شه ایرانی

Хусрави мамлакати орои малики Носири дайн

خسرو مملکت آرای ملک ناصر دین

Ки камари баста ба ободӣ ҳар вайронӣ

که کمر بسته به آبادی هر ویرانی

Дӯши бардаи сети дил аз дасти фурӯғии моҳӣ

دوش برده‌ست دل از دست فروغی ماهی

Ки фурӯғи Рахши афтода ба ҳар айвонӣ

که فروغ رخش افتاده به هر ایوانی