Бас ки фаррухи руху шукри лабу ширини даҳанӣ

بس که فرخ رخ و شکر لب و شیرین دهنی

Раҳзани дайну дилӣ , хона кун марду занӣ

رهزن دین و دلی، خانه کن مرد و زنی

Ман аз ин бахти сияҳи хоҷаи шаҳри ҳабашам

من از این بخت سیه خواجهٔ شهر حبشم

Ту аз он рӯй чу маи хусрави малики хутанӣ

تو از آن روی چو مه خسرو ملک ختنی

Модар даҳр наёвард чу ту ширинӣ

مادر دهر نیاورد چو تو شیرینی

Падар чарх напарварда чу ман кӯҳ кунӣ

پدر چرخ نپرورده چو من کوه کنی

Дами з кавсар назанам то лабати андар назар аст

دم ز کوثر نزنم تا لبت اندر نظر است

Ёд ҷинат накунам то ту дар ин анҷуманӣ

یاد جنت نکنم تا تو در این انجمنی

Зон сари зулфи дўто даст нахоҳам бардошт

زان سر زلف دوتا دست نخواهم برداشت

То маро ҷамъ насозӣ ва парешон накунӣ

تا مرا جمع نسازی و پریشان نکنی

Гар ба соқ ту расад сими сиришкам на аҷаб

گر به ساق تو رسد سیم سرشکم نه عجب

Ки сияҳи чашм ва сеӣ қомату симини зқнӣ

که سیه چشم و سهی قامت و سیمین ذقنی

Чун фалаки оқибат аз бех бенам хоҳад кунад

چون فلک عاقبت از بیخ بنم خواهد کند

Ситамаст инки ту бунёди марои брнкнӣ

ستم است اینکه تو بنیاد مرا برنکنی

Чашми айёми надидаи сет ва нахоҳад дидан

چشم ایام ندیده‌ست و نخواهد دیدن

Ки висол чу туе даст диҳад бар чу манӣ

که وصال چو تویی دست دهد بر چو منی

Назанӣ соя бар он зулфи мусалсали гуҳи рақс

نزنی سایه بر آن زلف مسلسل گه رقص

То аз ин силсилаи сад силсила бар ҳам назанӣ

تا از این سلسله صد سلسله بر هم نزنی

Дида бардоштан аз рӯй ту мстҳсн нест

دیده برداشتن از روی تو مستحسن نیست

Ки ба тасдиқи назари соҳиби ваҷҳи ҳасанӣ

که به تصدیق نظر صاحب وجه حسنی

Ҳеҷ девона ба занҷир нагунҷад ба нишот

هیچ دیوانه به زنجیر نگنجد به نشاط

То ту бо силсилаи зулфи шикани бршкнӣ

تا تو با سلسلهٔ زلف شکن برشکنی

Нозати афзӯн шуда аз аҷзи фурӯғӣ , фарёд

نازت افزون شده از عجز فروغی، فریاد

Ки ситами пешау ошиқи каш ва оҷиз фиканӣ

که ستم پیشه و عاشق کش و عاجز فکنی