Мӯ ба мӯи доми фиреби дили донои манӣ

مو به مو دام فریب دل دانای منی

Пой то сари паии тасхири саропои манӣ

پای تا سر پی تسخیر سراپای منی

Ман ҳамон рӯз ки чашмон ту дидам гуфтам

من همان روز که چشمان تو دیدم گفتم

Ки зи мижгони сияҳи фитнаи фардои манӣ

که ز مژگان سیه فتنهٔ فردای منی

намехӯрам заҳр ба ширинии шукр то ту

می خورم زهر به شیرینی شکر تا تو

Бути ширини даҳану шӯху шкрхои манӣ

بت شیرین دهن و شوخ و شکرخای منی

Ману шӯри ту ки аз силсилаи зулфи баланд

من و شور تو که از سلسلهٔ زلف بلند

Ҳамаи ҷои силсилаи дори дили шайдои манӣ

همه جا سلسله دار دل شیدای منی

Бо сари зулфи парокандаи биё дар маҷмаъ

با سر زلف پراکنده بیا در مجمع

То бидонанд ки сармояи савдои манӣ

تا بدانند که سرمایهٔ سودای منی

Чашми бади давр ки аз саф зада мижгони сияҳ

چشم بد دور که از صف زده مژگان سیه

Раҳзани донишу ғоратгари колои манӣ

رهزن دانش و غارتگر کالای منی

Гуфтам аз ишқи ту расвои ҷаҳонам то чанд

گفتم از عشق تو رسوای جهانم تا چند

Гуфт расвои манӣ то ба тамошои манӣ

گفت رسوای منی تا به تماشای منی

Сар ҷангаст туро бо ҳамаи ушшоқи магар

سر جنگ است تو را با همه عشاق مگر

Дасти парвардаи дорои сафи орои манӣ

دست پروردهٔ دارای صف آرای منی

Зодаи Абдуллоҳи фарзонаи фурӯғӣ ки ба баҳр

زاده عبدالله فرزانه فروغی که به بحر

Гуяд андӯхтаи табъи гавҳари зои манӣ

گوید اندوختهٔ طبع گوهر زای منی

Неки бахтӣ ки бадви хусрав ховар гуяд

نیک‌بختی که بدو خسرو خاور گوید

Ки манам чокари дерин ва ту мавлои манӣ

که منم چاکر دیرین و تو مولای منی