Гул ба ҷӯш омаду мурғон ба хурӯш аз ҳамаи сӯй
گل به جوش آمد و مرغان به خروش از همه سوی
Рӯи бти бода ба чанги ору бути содаи биҷавӣ
رو بط باده به چنگ آر و بت ساده بجوی
Гиряи абри сияҳи хаймаи нигари дашт ба дашт
گریهٔ ابر سیه خیمه نگر دشت به دشت
Хандаи барқ дарахшнда бибин кӯй ба кӯй
خندهٔ برق درخشنده ببین کوی به کوی
Жола бар лола фурӯ мечакад аз домани абр
ژاله بر لاله فرو میچکد از دامن ابر
Хез ва бо лолаи рухии соҳати гулзори ббўӣ
خیز و با لاله رخی ساحت گلزار ببوی
Тоза кун аҳди куҳан бо санами бодаи фуруш
تازه کن عهد کهن با صنم باده فروش
Бодаи куҳнаи бёшому гули тозаи ббўӣ
بادهٔ کهنه بیاشام و گل تازه ببوی
То ниФкндаҳи сарати кӯзагар чарх ба хок
تا نیفکنده سرت کوزه گر چرخ به خاک
Рахт дар пой хам андоз ва май афкан ба сабуӣ
رخت در پای خم انداز و می افکن به سبوی
Дар майхона бирав бода дерина бануш
در میخانه برو بادهٔ دیرینه بنوش
Лаб дарё биншин доман саҷда бишӯй
لب دریا بنشین دامن سجده بشوی
Сӯрати ҳоли марои сарв чаман ме донад
صورت حال مرا سرو چمن میداند
Ки кашӣдан натавон пой ба гули рафтаи фурӯӣ
که کشیدن نتوان پای به گل رفته فروی
Гуфтам аз гиряи магар боз шавад уқдаи дил
گفتم از گریه مگر باز شود عقدهٔ دل
Он ҳам аз толеъи баргашта гиреҳ шуд ба гулӯӣ
آن هم از طالع برگشته گره شد به گلوی
Ҳамаи тадбири ман инаст ки девона шавам
همه تدبیر من این است که دیوانه شوم
Кӯдакон дар пем уфтанд ба сад ҳоёи ҳўӣ
کودکان در پیم افتند به صد هایا هوی
Ростӣ бо хами абрӯӣ ту натавон гуфтан
راستی با خم ابروی تو نتوان گفتن
Ҷузи ҳадиси дами шамшери шаҳи маъракаи ҷӯй
جز حدیث دم شمشیر شه معرکه جوی
Шарзаи шери сифати новирди малики носрдин
شرزه شیر صفت ناورد ملک ناصردین
Ки ба ӯ менашавад шери фалак рӯй ба рӯй
که به او می نشود شیر فلک روی به روی
Кори фармои шаҳони марҷаъи пайдоу ниҳон
کار فرمای شهان مرجع پیدا و نهان
Ки хабар дорад аз авзоъи ҷаҳони мӯӣ ба мӯӣ
که خبر دارد از اوضاع جهان موی به موی
Хуй ӯ бахшишу дарёи зи кафш дар оташ
خوی او بخشش و دریا ز کفش در آتش
Шоҳ бахшанда наомад ба чунин бахшишу хуй
شاه بخشنده نیامد به چنین بخشش و خوی
Хсрўогар на фурӯғии сари таҳсин ту дошт
خسروا گر نه فروغی سر تحسین تو داشت
Пас чаро ҳам сухан оро шуд ва ҳам қофияи гӯй
پس چرا هم سخن آرا شد و هم قافیه گوی