Гар ба дунболи дили он зулф равад ҳеҷ магӯӣ

گر به دنبال دل آن زلف رود هیچ مگوی

Ки ба чавгон натавон гуфт Марв дар паии гӯй

که به چوگان نتوان گفت مرو در پی گوی

Гар зи бехами бикунад , дил накунам зон хами зулф

گر ز بیخم بکند، دل نکنم زان خم زلف

Вар ба хӯнами бикашад , пои нкшм зон сари кӯй

ور به خونم بکشد، پا نکشم زان سر کوی

Дил ба сахтӣ натавон кунад аз он зулфи баланд

دل به سختی نتوان کند از آن زلف بلند

Дида ҳаргиз натавон дӯхт аз он рӯй накӯй

دیده هرگز نتوان دوخت از آن روی نکوی

ё ба теғи каҷ ӯ гардани таслими буна

یا به تیغ کج او گردن تسلیم بنه

ё зи хок дар ӯ пой бикаш , даст бишӯй

یا ز خاک در او پای بکش، دست بشوی

Ғунчаи гӯ бо даҳанаш лоф мазан , ҳеҷ маханд

غنچه گو با دهنش لاف مزن، هیچ مخند

Лолаи гӯ бо рух ӯ ноз макун ҳеҷ Марвӣ

لاله گو با رخ او ناز مکن هیچ مروی

Навбаҳор омаду таъҷил ба рафтан дорад

نوبهار آمد و تعجیل به رفتن دارد

Кӯи маҷолӣ ки бирезанд май аз хам ба сабуӣ

کو مجالی که بریزند می از خم به سبوی

Бомдодони ҳамаи каси роз маро ме бинад

بامدادان همه کس راز مرا می‌بیند

Бас ки шаб меравадам хӯни дил аз дида ба рӯй

بس که شب می‌رودم خون دل از دیده به روی

Дона ашк бидиҳ дар гиронмоя бигир

دانهٔ اشک بده در گرانمایه بگیر

Ғӯта дар баҳр бизан гавҳар гум гашта биҷавӣ

غوطه در بحر بزن گوهر گم گشته بجوی

Он чунон дасти ҷунуни гашти гиребони гирам

آن چنان دست جنون گشت گریبان گیرم

Ки гирифтам ҳамаи ҷои домани он силсилаи мӯӣ

که گرفتم همه جا دامن آن سلسله موی

Ростигар бчмди сарви фурӯғӣ ба чаман

راستی گر بچمد سرو فروغی به چمن

Боғбони сарви сеиро бикунад аз лаби ҷӯй

باغبان سرو سهی را بکند از لب جوی