Ба ҳар ғамӣ ки расад аз ту хотирам шод аст

به هر غمی که رسد از تو خاطرم شاد است

Ки бандаи ту зи банди кудурат озод аст

که بندهٔ تو ز بند کدورت آزاد است

Чигуна пеш ту ноед парӣ ба шогирдӣ

چگونه پیش تو ناید پری به شاگردی

Ки мӯ ба мӯии ту дар илми ғамза устод аст

که مو به موی تو در علم غمزه استاد است

зи сайли ҳодиса ғам нест мигсорон ро

ز سیل حادثه غم نیست میگساران را

Ки остонаи майхонаи сахт бунёд аст

که آستانه میخانه سخت بنیاد است

Ғами замонаи марои сахт дар миёна гирифт

غم زمانه مرا سخت در میانه گرفت

Биёи фидои ту соқӣ ки вақт имдод аст

بیا فدای تو ساقی که وقت امداد است

Дилӣ ки ҳеҷ фусунгар накард тасхираш

دلی که هیچ فسونگر نکرد تسخیرش

Кунун мусаххари афсуни он парӣ зод аст

کنون مسخر افسون آن پری‌زاد است

Ҳавои сарви баландии фитода бар сари ман

هوای سرو بلندی فتاده بر سر من

Ки сояаш ба сар ҳечкас науфтода аст

که سایه‌اش به سر هیچکس نیفتاده است

Мазоқи айши маро талх кард ширинӣ

مذاق عیش مرا تلخ کرد شیرینی

Ки талхи коми лабаши садҳазор Фарҳод аст

که تلخ‌کام لبش صدهزار فرهاد است

Фиғон ки дод зи даст ситамгарӣаст маро

فغان که داد ز دست ستمگری است مرا

Ки ҳаргизаш натавон гуфт ин чаҳ бедод аст

که هرگزش نتوان گفت این چه بیداد است

Шаҳӣ ба хӯни асирони ишқ фармон дод

شهی به خون اسیران عشق فرمان داد

Ки теғ бар кафи таркони каҷ калла дод аст

که تیغ بر کف ترکان کج کله داد است

Фурӯғӣ аз ситами маҳвашон ба даргаи ишқ

فروغی از ستم مهوشان به درگه عشق

Чаро хамӯш нишинӣ ки ҷой фарёд аст

چرا خموش نشینی که جای فریاد است

Ҷаҳони гушои ъдўбнди шоҳи носрдин

جهان گشای عدوبند شاه ناصردین

Ки теғи аўҳмаҳи дарҳои баста бикшод аст

که تیغ اوهمه درهای بسته بگشاد است

Сари мулӯки аҷами тоҷдори кашуади ҷам

سر ملوک عجم تاجدار کشود جم

Ки зот ӯ сабаби дастгоҳ эҷод аст

که ذات او سبب دستگاه ایجاد است