Он ки лабаши мояи ҳаловат қанд аст

آن که لبش مایهٔ حلاوت قند است

Кош бигӯед ки нархи бӯса ба чанд аст

کاش بگوید که نرخ بوسه به چند است

Дӯши асир касе шудам ки надонам

دوش اسیر کسی شدم که ندانم

Тарки Самарқанд ё савор Хуҷанд аст

ترک سمرقند یا سوار خجند است

Аз паии ҷавлон чу бар саманд нишинад

از پی جولان چو بر سمند نشیند

Чашмаи хуршед бар фароз саманд аст

چشمهٔ خورشید بر فراز سمند است

Гар шаб васлаш кашад ба рӯзи қиёмат

گر شب وصلش کشد به روز قیامت

Дида ҳануз аз шамоилаши гила манд аст

دیده هنوز از شمایلش گله مند است

Пайкари зебо ба зери ҷомаи дебо

پیکر زیبا به زیر جامهٔ دیبا

Оташ сӯзанда дар миён паранд аст

آتش سوزنده در میان پرند است

Ишқи ту то ҳалқа Эй кашид ба гӯшам

عشق تو تا حلقه‌ای کشید به گوشم

Гӯши маро кӣ сари шунидан панд аст

گوش مرا کی سر شنیدن پند است

Гар ба фироқи ту зиндаам аҷабӣ нест

گر به فراق تو زنده‌ام عجبی نیست

Теғи набарди сиррӣ ки пеши ту банд аст

تیغ نبرد سری که پیش تو بند است

Хол ба рухсора накӯй ту ме гуфт

خال به رخسارهٔ نکوی تو می‌گفت

Чораи чашми бади замона сапанд аст

چارهٔ چشم بد زمانه سپند است

То сари зулф ту шуд писанди фурӯғӣ

تا سر زلف تو شد پسند فروغی

Шеъри баландаш ҳамеша шоҳ писанд аст

شعر بلندش همیشه شاه‌پسند است

Хусрави гардани фарози носрдини шоҳ

خسرو گردن‌فراز ناصردین شاه

Он ки сипеҳраши асири хам каманд аст

آن که سپهرش اسیر خم کمند است

Шеърам аз он рӯ баланд шуд ки шаҳаншоҳ

شعرم از آن رو بلند شد که شهنشاه

Соҳиби назми бадеъу табъ баланд аст

صاحب نظم بدیع و طبع بلند است